Ben エリフ • キイク
@Minjae
ヌル
nazikmutluinsanlardiyari
31 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
"Ah, canlılığım her zaman vardı elbette, sadece yaşamaya cesaret edememiştim, kendimi boğazlamış ve kendimden gizlemiştim; fakat şimdi bütün o baskı altındaki güç pat-lamıştı, yaşam denen o zenginlik, o tarifsiz kudret bana galip gelmişti."
Reklam
"Gülerek, sohbet ederek dalgalanan bir insan kalabalığının ortasında ben kendi kendimi arıyordum, içimdeki o yitik insanı arıyordum."
"Ah, o sıcak öğle sonrasının, o olağanüstü gecenin tek bir saniyesini bile unutmaktan korkmuyorum; hafızamda o anlara varan yolu adım adım katetmek için ne bir işarete ne de kılavuza ihtiyacım var, bir uyurgezer gibi ister gecenin ister günün ortasında olsun, istediğim zaman o noktaya geri dönebiliyorum ve her bir ayrıntıyı sığ bellekten değil de, sadece yürekten gelebilecek bir berraklıkla görebiliyorum. İlkbahar yeşilliğine bürünmüş olan doğadaki her bir yaprağın şeklini kâğıda dökebilirim, şimdi sonbaharda bile kestane çiçeklerinin tozlu, yumuşak kokularını hissedebiliyorum; yani o saatleri bir kez daha hayal ederken bunu onları kaybetme korkusuyla değil, tekrar kavuşma sevinciyle yapıyorum."
"Yoksa ileriye, insanın hâlâ insan olduğu, ancak zamanınızın gizlerine cevap bulunduğu ve bezdirici sorunlarının çözüldüğü daha yakın zamanlardan birine mi gitti? Irkın yetişkinlik zamanına mı? Zira kendi adıma ben, bu zayıf deneyler, eksik kuramlar ve karşılıklı anlaşmazlıklarla geçen günlerin, doğrusu, insanoğlunun zirveye oturduğu zaman olduğunu düşünemiyorum! En azından kendi adıma. Onun pek keyifsizce, İnsanlığın İlerleyişini düşündüğünü ve çığ gibi büyüyen uygarlıkta, kaçınılmaz olarak yıkılacak ve kendisini yaratanları da sonunda yok edecek, aptalca bir yığılma gördüğünü biliyorum. Bu konu Zaman Makinesi yapılmadan çok önceleri aramızda tartışılmıştı. Eğer böyleyse, bize böyle değilmiş gibi yaşamak kalır. Ama benim için gelecek hâlâ kara ve boş. Birkaç rastgele yerinde onun öyküsünün anısıyla aydınlanan, büyük bir cehalet sadece.
Beni avutsun diye de yanımda iki yabancı, beyaz çiçek taşıyorum -artık soldular, kurudular, kahverengi ve kırılgan bir hal aldılar- akıl ile güç gittiğinde bile minnetin ve karşılıklı sevgi duygusunun insanoğlunun yüreğinde yaşamaya devam ettiğine tanıklık etsin diye...
