Miray
@Miray_a
20 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Romanın konusundan çok ana fikrine değinmek istiyorum bu incelememde. Roman aslında harekete geçmemiz mesajını veriyor. Harekete geçmeyen, kendi konfor alanından çıkamayan, hayatını idame ettirmek için gerekli bilgilere sahip olmayan ve bütün işlerini başkalarına yaptırmaya alışmış insanların kendi sonlarını, kendilerinin hazırladığını çok güzel bir şekilde vuruluyor yazar. Sadece yattığımız yerden düşlediğimiz yaşamı elde edemeyiz, düşünerek hiçbir sonuca varamayız. Hayatı ertelemenin bize hiçbir getirisi olmaz aksine önümüze çıkan belki de hayatımızı toptan değiştirecek fırsatları elimizin tersiyle itmiş oluruz. Ah Oblomov... Aslında romanın sonunda Oblomov'un kendi için bir şeyler yapacağını ve mutlu olacağını umuyordum ama ne yazık ki Oblomov bizleri şaşırtmadı ve konfor alanından çıkamadı Ştolz'un deyimiyle "Zekâ yönünden başkalarından geri kalmazdı, billur gibi saf ve şeffaf bir ruhu vardı. Yüce gönüllü, sevecen bir insandı. Kendini mahvetti"
Peki, sebep neydi?
Oblomovculuk!
Umarım ki hiçbirimiz Oblomovculuk hastalığına yakalanmayız ve harekete geçip hayatımızı karanlıklardan çıkarabiliriz yoksa bütün bir ömür Oblomov'un ömrü gibi boşa yaşanmış olur.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bütün canlıların, hatta en vahşi görünenlerinin bile, gerçek sevgiye ihtiyacı olduğunu ve gaddarlığın gerçek sebebinin sevgisizlik olduğunu açıkça bir şekilde görüyoruz Beyaz Diş'in hikâyesinde. Çocukluğundan itibaren acımasız insanlar tarafından psikolojik ve fiziksel şiddete maruz kaldığı için hayattan ve bütün canlılardan nefret eden, her canlıya saldıran huysuz, gaddar bir kurt-köpek kırması Beyaz Diş. Hayatını bu şekilde idame ettirirken bir gün iyi bir sahibin eline düşerek gerçek sevgiyi tadıyor. Başta yabancısı olduğu sevilmek hissi gittikçe onun çok hoşuna gidiyor, hayata ve insanlara karşı yumuşuyor ve onun bu kötü hikâyesi mutlu sonla bitiyor.
Gerçek sevgi en vahşi görünen canlıları bile iyileştirebilir, sevgisizlik ise vahşiliğin ana sebebidir. Hiçbir canlı doğuştan kötü doğmaz; onu kötü yapan çevresinden gördüğü acımasız davranışlardır.
Tarihe damgasını vuran olayları işlediği için tüylerinizi ürpertecek nitelikte bir eser. İnsanların zalimliklerini ve aşkın gücünü çok etkileyici bir biçimde ele almış.
Uzun zamandır okumak istediğim, okuduktan sonra da keşke daha önce okusaydım dediğim muhteşem bir kitap. Kendi halinde bir denizci olan Martin'in serüveni, üst tabakadan bir kıza aşık olmasıyla başlıyor. Aşkı uğruna yapıyor her şeyi; Çok büyük hayaller kuruyor, sayısız başarısızlığa uğruyor, kimse ona inanmıyor, aşkını kaybediyor ve her şey bitti dediği yer, aslında hayaline kavuştuğu yer oluyor. Büyük hayalini gerçekleştiriyor ama bu onu hiç mutlu etmiyor; aksine kendine ve dünyaya yabancılaşıyor, hiçbir kesime ait hissetmiyor kendini. İnsanların iki yüzlülüğünü deneyimliyor ve sahip olduğu her şey, o büyük aşkı bile, boş geliyor ona. Aslında bir zamanlar onu mutluluktan sarhoş eden aşk, sonunu getiriyor Martin Eden'in.
Çocukluk travmalarının insanın peşini hiçbir zaman bırakmadığını çok güzel vurguluyor eser. Tahminimce kendisi sevgi görmediği için oğluna da sevgi göstermeyen, onu her durumda aşağılayan ve ezik gören, ona hayatı boyunca iyileştiremediği derin yaralar bırakan bir baba Franz Kafka'nın babası. Çocuklukluğunda olduğu gibi oğluna yetişkinlikte de her konuda engel olan ve onun bütün başarısızlıklarının tek kahramanı bir baba. Bütün bunlara rağmen Kafka, tam manasıyla suçlamıyor babasını, suçlayamıyor. Belki de kendisini hayatı boyunca suçlu gördüğü için hayattaki tek suç işleyenin kendisi olduğunu sanıyor. Üstelik elle tutulur hiçbir suçu yokken. Kafka içinde tutamadığı çocukluk ve yetişkinlik travmalarını, hayatında doğru düzgün sağlıklı iletişim kuramadığı babasına mektup yoluyla anlatıyor bu kitabında ama ne yazık ki çok geniş bir kitleye ulaşan bu kitap asıl ulaşması gereken kişiye asla ulaşmıyor.
