Bundan sonra bir şey söylemeden, acele etmeden, geride kalmadan, oldukça dingin bir ivmede yürümeyi sürdüreceğim. Bu yol nereye çıkacak? Bunu, büyümekte olan bir bitkinin sarmaşıklarına sormak gerek. Sarmaşıklar şöyle yanıtlayacaktır: “Hiçbir şeyden haberim yok. Fakat büyüyüp uzadığım yönde gün ışığı var.” Hoşça kal.
Ertelenen sevdaların
Bedelini ödemiyor yaşam
O zaman şimdi, sımsıkı tutup yüreklerimizi
Bir kez daha yitirmemek için geleceği
Suskunluğu bozmanın zamanı gelmedi mi
Özlemek yetmiyor
Özlemleri sıraya koymak gerek...
Şarkılar sen olur yükselir neyde sesin
Çiçekler sen açar bahar olur nefesin
Geceler suskun olur düşer sabahlarıma
Yıldızlar sensiz küser yağmaz ak saçlarıma
Savaşa katılmasaydım şimdi nasıl biri olurdum? Bilmiyorum ama şimdiki halimden farklı olurdum. Savaş sizi öldürmediği takdirde düşünmeye sevkeder. Bu kelimelerle tarif edilemeyecek aptalca karmaşadan sonra toplumu piramitler gibi tartışma götürmez, ebedi bir şey olarak görmezsiniz. Topum artık sabun köpüğü gibidir.