Yan yana yürüdüler. Ayrı ayrı yaşantıları, ayrı ayrı duyguları olan iki kıta gibiydiler; bir ilişki kurulamıyordu aralarında.
Sayfa 89
Sırtında ıslak bir paltoyla yaşıyordu, genellikle "depresyon" olarak adlandırılan ağır bir yükle. Sürekli tekrarlayan semptomlar midede taş gibi bir ağırlık, çırpınmalı titremeler, boğazında iki kat düğüm... Her an ağlamak istiyordu, karşı koyamadığı şiddetli ve sürekli bir uyku isteği vardı, sanki bu içinde bulunduğu sağlıksız durumdan kaçmanın başka bir yoluydu.
Sayfa 10
Yeniden yürüyorum. Rüzgar, bir vapur çığlığını getiriyor. Yapayalnızım, ama bir kente yürüyen ordu gibiyim.
Ya ben kendi geçmişimi nerede saklayacağım? Geçmiş cebe konmaz ki. Bunu yerleştirecek bir evin olması gerekir. Benimse sadece bedenim var. Bedeniyle yalnız olan bir insan, anıları durduramaz, üzerinden aşıp gider onlar. Acı çekmemeliyim. Sadece özgür olmak istedim.