Muhibbikul
@Miyasece
م
Yolcu ve yolundaki işaret levhaları
AÖF ilahiyat
Konya
26 Ocak
45 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
İhlâs, kalbin amellerindendir. Onu ancak bütün gaybleri bilen yüce Mevlâ bilir. Bir kimsenin riya sahibi olduğuna, sadece onun amelini gösterdiğine bakarak hüküm vermek doğru olmaz. Kul bazan amelini gizlediği halde kalbine riya girebilir ve amelini gösterdiği halde kalbinden riya temizlenmiş olabilir.
"Kul, kendini insanların gözünden, insanları da kendi gözünden düşürmedikçe, kalpte ihlâs yeşermez.”
145-147/4 ayetlerinin tasavvufi işaretleriDin
Nefse, ihlâstan daha zor gelen hiçbir şey yoktur. Kul her ne zaman içinden riyayı kesip atmak için gayret etse o, bir başka renkte ortaya çıkıverir. Kul riyadan ancak, bütünüyle mâsivadan uzaklaşıp gerçek fena fillâh halini elde edince kurtulur.
İbn Atâullah-ı İskenderî, Hikem adlı eserinde der ki: “Her günahın, gaflet ve şehvetin aslı, kulun nefsinden razı olmasıdır. Her taatin, manevi uyanıklığın ve iffetin aslı da nefsinden razı olmamandır. Senin nefsinden razı olmayan (kendini beğenmeyen) cahil bir kimseyle beraber olman, nefsinden razı olan bir âlimle beraber olmandan daha hayırlıdır. Nefsinden razı olan bir âlim için hangi ilim kalır ki? Nefsinden razı olmayan cahil için, hangi cehalet mevcuttur?”
48/4 ayetin tasavvufi işaretleriDin
Sûfîler, şirkin affedilmediğini, onda gizli açık hiçbir şeye müsamaha edilmediğini gördüklerinde, her işlerinde ihlâsı gerçekleştirdiler, Rab’leriyle muamelelerinde ince eleyip sık dokudular, içinde yüce Mevlâ’nın muhabbetinden başka bir muhabbet ve O’nun korkusundan başka bir korku kalıp kalmadığını anlamak için sürekli kalplerini kontrol ettiler. Kâinattaki herhangi bir varlığı tesir sahibi görmekten tevhid anlayışlarını temizlediler ve bir şey kalmışsa onu kendilerinden gidermek için Allah’a yöneldiler.
Velilerden bir zat (Bâyezid-i Bistâmî) demiştir ki: “Bir süt içtim, karnımda bir şişme oluştu; kendi kendime, ‘Bu süt bana zarar verdi’ dedim. Bir gün Kur’an okuyordum; bu âyete geldim; ‘Yâ Rabbi, sana hiçbir şeyi ortak koşmadım’ dedim. Gizli bir ses bana, ‘O süt içtiğin günde de mi?’ dedi; kusurumu anlayıp hemen o sözümden tövbe ettim.”