‘’ O zaman bir bak bana, son kez bak. Merak etme hiçbir şeyi geri getiremeyecek pişmanlıklardan ve acıları dindirmeyecek sözlerden bir demet sunmayacağım şimdi sana. Bizi düşünme zaten boş ver o kadar da kara bir günümüzde değiliz , belki biraz yalnızız biraz da buruğuz, şimdi bizim hayallerimiz çalınık olsun , olsun ,idare ediyoruz martıcık alışıyoruz ,dünyaya alışıyoruz. Yağmurun altında çıplak ayakla koştuğumuz günler gelecek , güneşte neşeli şarkılar söylediğimiz günler gelecek. Bir yerden sonra insan umursamamaya başlar. Dertlerini anlatanlarınsa hâlâ bir umudu var demektir hadi sen de anlat martıcık ‘’
Ve bütün programlar bittikten sonra, içimdeki çocuğa hitap eden ve hiçbir şekilde dürüst olmayan bu haysiyetsiz şeylerle zihnimi zehirlediğim için kendimden iğreniyorum, çünkü okumak yazmak ve düşünmek için geriye o kadar az vakit kalıyor ki …Özellikle de, içimdeki çocuğun benim zihnimi geri almak istediğini çok iyi bildiğim için…