...ben annemin kızıydım. Beyaz bir kelebek değildik biz. Hatta bence kelebek bile değildik. Belki bir peygamber böceği. Ya da bir karınca. Oturup bekleyecek halimiz yoktu.
Yazarın başka kitabını okumuştum fakat bu kitap kalbime dokundu. Bitirdiğimde durup hoop gülümsememi sağladı :)
Kitabı okurken çoğu zaman kendimize oldukça acımasız davrandığımızı, potansiyelimizin farkına varmadığımızı düşündüm. Momo'nun sufiliği bir hastalık sanması da çok tatlıydı. :)
Yavaşlık konusunda da çok haklı yerlere değinildiğini düşünüyorum. Neden bu kadar hızlı tüketiyoruz? Ne acelemiz var diye de düşündüm açıkçası.
Mösyö İbrahim'in, Momo'nun babası hakkında söyledikleri bir noktada doğru. Yaşadıkları veya yaşayamadıkları ağır gelmiş olabilir ama bunu etrafındaki insanlara özellikle de çocuğuna yansıtması ne kadar doğru düşünmeden edemedim. Zaten çoğumuzun hayatı bu ikilem arasında geçmiyor mu aslında..
Kitabı çok beğendim mutlaka diğer kitaplarını da okuyacağım. Meraklısına şiddetle tavsiye.