Meltem

~SON~
“Ne yapayım anne! Kestiniz incir ağacını !”
Sayfa 148·Kitabı okudu
Tiyatro
Reklam
“Aptal muharrir! Ölüme ilaç ölümdür.”
Sayfa 130·Kitabı okudu
1000Kitap
“Belki bir saat, belki bir ömür ağladım.”
Sayfa 128·Kitabı okudu
Tiyatro
“Anne, beni nasıl doğurdun? Siz analar, dünyaya bir evlât getirirken düşünmez misiniz? Düşünmez misiniz insan nedir diye? İnsan kadar hassas bir cihaz var mı? Boşluklara uzatılmış bir anten gibi sinirleriyle, ağlayan bir surat gibi buruş buruş beyniyle, bir firkete ucuna dayanamıyacak kadar ince bir insan! Bu cihazı dünyaya nasıl getirirsiniz? Onu yeryüzünde ne cesaretle çıkarır ve yeryüzünün nesneleriyle nasıl da karşı karşıya bırakırsınız.? Beş yaşında bir çocuğu yılanlı bir kuyuya sarkıtsanız daha az korkar. Bizi dünyaya getiren sizsiniz. Bu kudrete maliksiniz de imdadımıza niçin gelmiyorsunuz? Haydi gelsenize?”
Sayfa 126·Kitabı okudu
1000Kitap
“Allahım, ben yok olamam! Her şey olurum, yok olamam. Parça parça doğranabilirim. Nokta nokta lekelere dönebilirim. Tütün gibi kurutulabilir, ince ince kıyılır, bir çubuğa doldurulur, içilir, havaya
Sayfa 113·Kitabı okudu
Tiyatro
Reklam