- Mutlusun sanıyordum.
- Az bulunur bir mutluluk yaşadım, onu böyle hiç bozulmadan bırakmak istiyorum ki, ileride yeniden hiç bozulmamış bir halde kavuşabileyim. Seni şaşkınlıkla, aşkla seyretmekten hiç usanmıyorum. Bizi kuşatan kalabalığın bu bakışlarımı de giştirmesini istemiyorum. Yazın uzaklaşıp kışın yeniden bulayım seni.
Âlimlerin yazılarından yarına ne kalacak? Sadece kendilerinden öncekiler hakkında söyledikleri kötü şeyler. Ötekilerin kuramlarında çürüttükleri ne varsa hatırlanacak, ama kendi tasarladıkları da kaçınılmaz bir şekilde onların ardından gelecekler tarafından yok edilecek, gülünç duruma düşürülecek. İlmin kanunu budur; şiirde ise böyle bir kanun yoktur, kendinden önce gelmiş hiçbir şeyi yadsımaz ve ardından gelenler tarafından da yadsınmaz, huzur içinde aşar geçer yüzyılları. Bunun için rubai yazıyorum.