Monachopsis
@Monachopsisy
29 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir şeyi kaybetmekten korkan insan ne yapar? O şeye daha sıkı mı sarılır? Peki ya ona sıkı sıkı sarıldığında hala onu kaybedeceğini biliyorsa? Bu yokluğu gelecekte görebiliyorsa? Onsuz ne yapacağını bilmiyorsa? Ağlamaktan başka ne çare gelir ki? O gelecekte görülmeyecek bir yolun parçası ve ben o yolda yürümeye devam ettikçe onu kaybedeceğim. Buna hazır değilim. Kaybetmek artık yapmak istemediğim bir şey. Korkuyorum. Yalnız kalmaktan çok korkuyorum. Bana yardım edecek bir kişinin bile kalmamasından, herkes gibi onu da kendimden uzaklaştırmaktan korkuyorum. Ya da ona sıkı sıkı sarılarak onu kaçıracağımdan korkuyorum. Söz verdik birbirimize ama bi faninin sözü bu dünya da ne kadar geçerli olabilir ki? Ona tutamayacağımı bilerek verdiğim bir söz bana büyük umutlar verdi. Ama hep böyle olmadı mı? Herkes söz verdi, herkes umudum oldu, şimdiyse yoklar. Kaybetmek istemiyorum. Bir kez olsun kazanmak istiyorum. Bir kez olsun mutlu olmak istiyorum.
Ara veriyorum kelimelerime.
Dünyaya, nefesime, kendime.
Bu gece biraz uzaklaşıyorum düşüncelerimden.
Sakladığım yaşların hayalet yolcusu oluyorum.
İstikametim istiridyelerin kimsesiz kaldığı yere.
Perdenin arkasından alıyorum alkışları.
Her şeyimi toplayıp keşfediyorum toprağın altını.
Dudaklarıma asılıp intihar ediyor umutlar.
Gözlerimden süzülen uyku kadar mağluplar.
Güneşin altında üşüyor içim, cehennem kadar sıcak bedenim.
Kendimin arafıyım, zihnimin iblisiyim.
Uçurumun kenarındayım bu gece,
Yüksekten korktuğumu söyleme kimseye.
Son kez dans ediyorum hayallerimde.
Son kez çekiyorum şeytan tozunu içime.
Anılarımın oluşturduğu kelimelerden ibaret intihar mektubum.
Anlamamanızın sebebi ben değilim, bendekiler.
Ruhumun kayıp parçasına son bir selam gönderiyorum.
Bende bıraktığı parçasını almaya gelebilir, teslim oluyorum.
Dilim dönmüyor bazı şeylere, özür dilerim.
Bilmediklerinizin içinde boğulup gideceğim.
Şimdi son kez hevesimi yerle bir edin.
Çünkü ben bir daha aynı hevesle gelmeyeceğim.
//– Mavi'den
''Ataerkil yasayı belirlenimci bir ilahi irade* olarak değil, kendine karşı başkaldırıların temelini hazırlayan, sürekli gaf yapan bir sakar olarak görmeliyiz.''
Kadının varlığına katlanamayan zihniyet; elbette onun yazmasına, okumasına, düşünmesine de karşıdır...
Adını koyamadığı bir eksiklik duygusu sürekli onu bunaltıyor, bu duyguyu tanımlayamadığı için de umutsuzluk içinde kıvranıyordu.
En kötüsü de buydu: Eksiğin ne olduğunu tanımlayamamak yahut gizlice bildiği halde adını doğru koymaktan korkmak.
