Monachopsis
@Monachopsisy
29 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Suçu savaşa mı atmalıyız? Ağustos 1914'te silahlar ateşlendiğinde aşk, erkeklerle kadınların yüzleri birbirlerine öylesine yavan göründüğü için mi öldürüldü?
Reklam
Ölüm her zaman nefes vermeyle ve doğum da nefes almayla gerçekleşir. Nefes alma ve nefes verme sürekli oluyor. Her nefes alışta doğar; her nefes verişte ölürsün.
Bu nedenle anlaşılması gereken birinci şey , her zaman tasvir edildiği gibi ölümün gelecekte bir yerde seni beklemediğidir. O yaşamın parçasıdır, devam eden bir süreçtir- gelecekte değil, burada, şimdi.
Yaşam ve ölüm varoluşun birlikte eşzamanlı olarak meydana gelen iki görünümüdür.
16 Mart 2021. O gün galiba hiç farkına varmadan çok değer verdiğim bir şeye veda ettim. Hiç başına gelebileceğini düşünmediğim kedim Prenses veya çoğu zaman Şişko diye seslendiğim kedime veda ettim. (yanlış anlamayın ona şişko dememin tek sebebi şişman bir kedi olması değil. ve lütfen beni bunun için linçlemeyin.) O benim için çok değerliydi. Bu yaşıma kadar sokakta bir sürü kedi besledim ama o ayrıydı. Bütün kedilerin ötesinde bir kediydi. Ne kadar evde besleyemesem de onunla çok içten, çok güzel bir bağ kurmuştuk. Aslında ölüm haberini 17 Mart gecesi aldım. Şöyle ki gidebileceğini düşündüğüm her yere bakmıştım ama onu bulamadım. Daha sonra bi tanıdığım onun öldüğünü söyledi. Muhtemelen içi pisliklere dolu bir bodrumda tek başına ölümü beklemiş benim prensesim. Prensesimin öldüğünü düşündüğüm zamanın 16 Mart olmasının sebebi o gün sabah gözlerinde çok tuhaf bir bakış vardı. O gün anlamadım ama öldüğünü duyduğumda çok mantıklı geldi. Keşke size o bakışı gösterebilsem ama ne yazık ki çizim yeteneğim yok. Sanki öleceğini biliyordu ve bu yüzden suçluluk duyuyordu, sanki ölmekten değil de beni üzmekten korkuyordu. Arkadaşlar size kedilerin nankör olmadığını söyleyebilirim. Onlar bize bizim onlara verdiğimiz değerden daha fazlasını besliyolar. Kediler öleceklerini bildikleri zaman sahiplerinden uzaklaşır bir köşeye kıvrılır ve ölmeyi beklerlermiş. Çünkü onları üzmek istemezler. Kediler bizim gördüğümüzden, bizim sandığımızdan çok daha fazlasılar. Açıkçası artık bir hayvana onun kadar fazla bağlanmak istemiyorum. Çünkü sanırım hayta tek zayıf noktamı buldu. Sanırım ben her mutlu olduğumda beni bu zayıf noktamdan vuracak. Ve ben daha fazla kaybetmek istemiyorum. Benim tek umudum onlarken hayatın her seferinde tek tek almasını izleyemem. Sanırım hayat bizim düşmanımız. Şişko