Monachopsis
@Monachopsisy
29 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazen zamanın " ablacım burası son durak" demesini ölümün o huzurlu ellerinde son nefesimi vermeyi o kadar çok istiyorum ki... Hayatın çektirdiği bu kadar acının ardından gelen mutluluğun umudunu kaybetmek üzereyim. Bana o umudu verebilecek birini arıyorum Her yerde. Bana güzel hissettirecek, beni hala bir umudun varlığına inandıracak birini. Bdn tepeye tırmanmaya çalıştıkça aşağıya kayıyorum. Hani derler ya ' denemekten zarar gelmez ' diye denemek bile bana zarar veriyor artık. Ruhum ölüyor. Parça parça. Yavaş yavaş. Yaşadığımı hissedemiyorum. Ne ben varım ortada ne de bedenim. Sanırım ölüyorum ben. Sanki biri benden intikam alıyor. Sanki ölmemi istiyor ama yavaş ve acı dolu bir şekilde. Mutluluk denen şey gerçekten var mı? Bunca yıldır heyecanla beklediğim duygu... Bütün bekleyişlerim. Bütün hayaller boşuna mıydı? Ama belki de gerçek mutluluğa ulaşmaya az kaldı. Günlerdir su içmedim, yemek yemedim, yataktan çıkmadım ama çok halsizim. Sanki günlerdir yatakta yatan ben değilmişim gibi.Ama merak etmeyin aç değilim. Sadece birazcık ağzım kurudu. Bunun daha fazla süreceğini düşünmüyorum. Onu hissedebiliyorum. Az kaldığını biliyorum. Sıranın bende olduğunu. Çok özür dilerim. Bencilce davrandığım için. Ama sizde beni düşünün. Aksi taktirde sizde bencilce davranmış olmaz mısınız? Belki de çok mutlu olacağımız. Tanrının yardımsever ve merhametli olduğunu söylemişlerdi. Beni de affeder mi? Bu kadar açıdan sonra belki de benim gelmemi bekliyordur. Belki beni memnuniyetle karşılayacaktır. Belki bana ebedi mutluluk verecektir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Monachopsis
, bir kitap okudu7/10
Beğendi
·365 günde okudu
·Okunma: 11 Eylül 2020 00:09
·2020 27. kitabı
Sevginin kokusu çok farklı olurdu. Hem çok sevdiğin bir şey hem de nefret ettiğin bir şey kokardı. Farklı bir şey olurdu. Bir o kadar uzak, bir o kadar yakın. Kitap kokusu olurdu mesela, sana evinde hissettirir mutlu olurdun. Pis çorap kokardı mesela, sana evinin iç yüzünü gösterir, seni oradan iterdi. Uçurumdan düşermiş gibi korkutur, bir boşluk gibi rahatlatırdı. Seni boş şeylere umutlandırırdı. Umutlanmak demişken, umut sonbahar kokardı. Sonu tamamen hayal kırıklığı. Sahi ne kokardı sonbahar? Hüzünlü bir mutluluk diye tanımlamak isterim. Yaprakların çıkardığı hüzün dolu haykırışlar. Kalbimizin duyduğu o kocaman çığlıklar. İşte bu yüzden hüzünlüdür sonbahar. Kulağımızın duymadığı, gönlümüzün duyduğu o haykırışlara cevabımızdır. Derinlerde hissettiğimiz o acının dışa vurulmuş halidir. Umutta böyle değil midir? İçimizde çektiğimiz acılara karşı o kadar büyük hayaller kurmaz mıyız? Hayallerimiz ne kadar büyükse hayatımız o kadar acı dolu olmaz mı?