yenihayat
@MonikaMaron
197 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
18 yaşındasınız fena halde sevdaya tutulmuşsunuz, yaz tatilinde köyünüzde yıldızlara bakarak onu düşünüp mektuplar yazmışsınız. tatil dönüşü karşılaşıp şiirlerini ezberlediğiniz bedros turyan’ın mezar taşına isimlerinizi yazmışsınız. ilk buluşmanızı kararlaştırmışsınız ki … o gün 6-7 eylül olayları olmuş. ne o gün ne de başka bir gün bir daha birbirinizi görememişsiniz.
tespih taneleri böyle bitiyor. bir anı-roman. margosyan’ın hem diyarbakır’da geçen çocukluğunu hem istanbul’da karagözyan yetimhanesi’nde başlayan anadilini öğrenme ve getronagan lisesi’nde devam eden öğrenciliğini anlatıyor.
margosyan anadolu insanı. bu kitap ailesinin de kendisinin de memleketini, geleneklerini, kültürünü ne çok sevdiğini anlattığı bir destan. dilinin lezzeti zihninizi öyle bir kuşatıyor ki tarif etmeye çalıştığımı ancak onun kitaplarını okuyanlar anlayabilir.
tespih taneleri aynı zamanda koca bir memleket tarihi anlatısı. tek partili dönem, öncesi ve sonrasında diyarbakır ermeni toplumunun yaşayış biçimi ve zorlukları. yemekler, misafir ağırlayışları, hevsel bahçesi’nde uçurulan uçutmalar, komşuluk, çocuk büyütme şekli, eğitim, varlık vergisi, kumkapı’daki balıkçılar, vahram’ın lokantasındaki karanfilli komposto, ermeni patrikhanesi’nin kuralları, oradaki yaşam, işleyiş pek çok konudan bahsediyor margosyan. hep o tadı damağımda kalan tatlı diliyle.
diyarbakır ağzıyla yazdığı satırlar bir dolu insanın toplaşıp güle eğlene yemekler yediği kocaman bir ziyafet sofrası gibiydi. ziyade olsun üstadım.
üstüne üstlük bir hançepek küçelerinde bir kumkapı sokaklarında geze geze mest oldum.
kitapta ayrıca pek çok ermenice kelime, cümleyle karşılaştım. içlerinde hiç unumayacağım bir tanesi : garod, yani özlem… zaten ermeni halkının özlem (garod) duygusu yazdıklarında,
istanbul üniversitesi’nden müthiş bir hocamın söyleşisine gitmişiz. yakamızda aidiyet hissettiğimiz rozetler. konu tarihin, kahramanların sorgulanmasına geldi. hocamız “hiç kimseyi hiçbir olayı eleştirmenin, tartışmanın tabu olmaması gerektiğini” söyledi. neticede herkes hata yapabilirdi. çok etkilenmiştim o söylediklerinden, izlerini takip ettim yıllarca.
taner akçam’ın kitapları da o cümlelerin izini sürerken okuduklarımdan.
yüzyıllık apartheid, daha önsözünde öyle güzel ifade etmiş ki amacını, yapmaya çalıştığını.
kitabın ne anlattığının detaylarını değil ama neyi kotarmaya çalıştığını kendi cümleleriyle buraya bırakıyorum:
“ eşit vatandaşlık ilkesini hayata geçirmiş demokratik ve insan haklarına saygı duyan bir cumhuriyet bu topraklarda yaşayan herkesin özlemi ama bu hayal ne yazık ki bir türlü gerçeğe dönüşmüyor. bu çalışma özlemi duyulan demokratik cumhuriyete niçin ulaşılamadığı sorusuna verilecek cevaplardan birinin kapağını aralıyor. çalışmanın iddiası çok basit yeni bir gelecek, dünümüz bugünümüz ve kendimiz hakkında anlatabileceğimiz yeni bir hikaye ile mümkün. eğer bugün ve yarınımıza ilişkin yeni bir anlatı inşa edemezsek bildiğimiz kuruluş hikayesini tekrar edip durursak bugünden daha özgür ve adil bir cumhuriyet hayalimizi gerçeğe dönüştüremeyiz.
altını çizmek istiyorum, kitabım bir sohbet çağrısıdır. tüm toplumsal kesimlere yapılmış bir çağrı sağcısı solcusu, alevisi sünni müslümanı türkü kürdü ile ötekini dinlemeyi merkezine almış bir sohbet başlatmak zorundayız hiç kimsenin öteki hakkında söyleyeceği yeni bir şey yok hepsi biliniyor gibi duruyor ama hâlâ ötekini dinlemiş değiliz. bu nedenle de nasıl bir arada yaşamamız gerektiğini bilemiyoruz; hem ötekini dinlemiyoruz hem de geleceğimizi ve geçmişimizi hâlâ atalarımızın mezarlarından çıkan
