İnsan kendi deliliğinin keyfiliğini seferber ettiğinde, dünyanın karanlık zorunluğuyla karşılaşmaktadır; kâbuslarına ve yoksunluk içinde geçirdiği gecelerine tebelleş olan hayvan bizzat kendi doğasıdır, Cehennemin acımasız gerçeğinin açığa çıkartacak olduğu doğasıdır; körlemesine budalalığın boş imgeleri dünyanın büyük bilgisidir ve daha bu düzensizliğin, bu çılgın evrenin içinde, ileride nihai sona erişin gaddarlığı olacak şeyin profili belirmektedir.
[4] İnsanın kendini diğer insanlardan daha çok sevmesine rağmen kendi hakkındaki yargısına, diğerlerinin düşüncesinden daha az önem vermesine hep şaşarım.