Meryem Kılıç
@Moptimistt
DKAB
Lisans
İstanbul
1998
32 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
¹Aşkının çokluğundan kendini duygularının coşkunluğuna bırakan.
Ben her zaman seninle tek ve tenhâyım, kalıplarımızın bir saatlik baş başa kalmasından ne çıkar?
Ekmel, Ayşe'nin cevap vermesine meydan bırak mayan bir sesle âdeta haykırıyor:
Benim kendi kendime olan bu iştiyak ve ittisalimden¹ başkalarına ne gibi fenâlık gelebilir? Ben se nin ezelde rûhun beşiğini salladım, fakat sonra bu ceníni kaybettim. Her adımda karşıma çıktığın halde, gene onu bulamamakla yedi deryâyı geçtim, yetmiş iki milleti aradım.
Fakat seni bulsam da bulamamak, kaybetsem de kaybedememek heyecan ve hasretinden bir an uzak kalmadım. Sen, yakınlığında en şiddetli hasreti, uzaklığında en şedid yakınlığı duyduğum tek insansın Ayşe...
Sayfa 130
Reklam
Bazen insanın iki varlığı, iki ayrı semte doğru birbirinden uzaklaşır. Ruhu kalıbını terk eder ve bir daha avdet etmeyecekmiş gibi gider, gider. Bilmem yoksa onların şiddetle birleşmesi mi bu ayrılık hissini verir?
Sayfa 120
Sanki önümde bir yol ve sonsuz yolcular var. Kimi yaya kime atlı, kimi kuş kanadında uçup geçmekte...
Ben bunlardan hangisiyim ?
Sayfa 120 - Kubbealtı
İrade ve doğruluk lafzı da en doğru en iradeli geçinenlerde bile çok defa zevki ve lezzeti varlığımıza sirayet etmemiş bir kelime halindedir.
Sayfa 14
Ve siz de beni, âtıl, ölü ve müşkül hayâtımdan kurtaran mûcizesiniz.
Sayfa 71