Civciv
@Morcivent_13
8 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Reklam
Kardır yağan üstümüze geceden,
Yağmurlu, karanlık bir düşünceden,
Ormanın uğultusuyla birlikte
Ve dörtnala dümdüz bir mavilikte
Kar yağıyor üstümüze, inceden.
Sesin nerde kaldı, her günkü sesin,
Unutulmuş güzel şarkılar için
Bu kar gecesinde uzaktan, yoldan,
Rüzgâr gibi tâ eski Anadolu'dan
Sesin nerde kaldı? kar içindesin!
Ne sabahtır bu mavilik, ne akşam!
Uyandırmayın beni, uyanamam.
Kaybolmuş sevdiklerimiz aşkına,
Allah aşkına, gök, deniz aşkına
Yağsın kar üstümüze buram buram...
Buğulandıkça yüzü her aynanın
Beyaz dokusunda bu saf rüyanın
Göğe uzanır - tek, tenha - bir kamış
Sırf unutmak için, unutmak ey kış!
Büyük yalnızlığını dünyanın.
Ahmet Muhip DRANAS
YERÇEKİMLİ KARANFİL
Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde
Oysaki seninle güzel olmak var
Örneğin rakı içiyoruz, içimize bir karanfil düşüyor gibi
Bir ağaç işliyor tıkır tıkır yanımızda
Midemdi aklımdı şu kadarcık kalıyor.
Sen o karanfile eğilimlisin, alıp sana veriyorum işte
Sen de bir başkasına veriyorsun daha güzel
O başkası yok mu bir yanındakine veriyor
Derken karanfil elden ele.
Görüyorsun ya bir sevdayı büyütüyoruz seninle
Sana değiniyorum, sana ısınıyorum, bu o değil
Bak nasıl, beyaza keser gibisine yedi renk
Birleşiyoruz sessizce.
Edip CANSEVER
Unutma KiŞiir
Sen uykusuzluk nedir bilir misin
Tırnaklarınla yastığını parçaladın mı
Gözlerini tavana dikip
Düşündüğün oldu mu bütün gece
Ve bütün bir gün
Belki gelir ümidiyle bekledin mi hiç?
Gelmeyince
Seni aramayınca
Ölesiye ağladın mı?
Sonra çekilip en koyusuna yalnızlıkların
Ona ait ne varsa
Bir bir hatırladın mı
Ümit Yaşar Oğuzcan
Sabah uyandığında her şeyin değişmiş olmasını beklemiyordu. Zaten artık böyle beklentileri kalmamıştı. Ama yine de içinde küçük bir umut vardı.
Gün her zamanki gibi başladı. Aynı sokaklar, aynı insanlar, aynı sesler. Dışarıdan bakıldığında hiçbir şey farklı değildi. Ama o, bugün kendini biraz daha hafif hissediyordu.
Düşünceleri hâlâ dağınıktı. Geçmiş aklına geliyordu, gelecek ise belirsizdi. Fakat bu durum onu eskisi kadar rahatsız etmiyordu. Her şeyin net olmak zorunda olmadığını kabul etmeye başlamıştı.
Çevresindeki insanlar yine kendi telaşları içindeydi. Kimisi aceleyle yürüyordu, kimisi dalgınca etrafa bakıyordu. O da kalabalığın içinde kaybolup gidiyordu.