İngiltere'de Brookfield Okulu'nda öğretmenlik yapan Bay Chips'in öğretmenlik anılarına ufak bir yolculuk yapıyoruz. Esprili ve sevimli bir ihtiyarın iç ısıtan kısa ve keyifli hikayesi.
Bu ülkede neden onları herhangi bir yerleşim merkezine yüzlerce kilometre uzak, tabiri caizse çölün tam ortasında, adına üniversite denen bu cennetvari toplama kamplarında tecrit etmekte ısrarcı davranıldığını hiç anlamıyorum.
Bana sor sevgili kaari’, sana ben söyleyeyim,
Ne hüviyette şu karşında duran eş’ârım;
Bir yığın söz ki, samîmiyyeti ancak hüneri;
Ne tasannu’ bilirim çünkü ne san’atkârım.
Şi’r için “göz yaşı” derler; onu bilmem, yalnız,
Aczimin giryesidir bence bütün âsârım!
Ağlarım, ağlatamam; hissederim, söyleyemem;
Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bîzârım!
Oku, şâyed sana hisli bir yürek lâzımsa;
Oku, zirâ onu yazdım, iki söz yazdımsa.