A.Özhan
@Mou_Leipeis
𝓐𝓷𝓲𝓶𝓪 𝓓𝓾𝓵𝓬𝓲𝓼 𝓥𝓲𝓿𝓪𝓼 𝓜𝓮𝓬𝓾𝓶
Uykumu Aldın Gecelerimden..Duygu ve Düşünce
Uykumu aldın gecelerimden,
artık hiçbir sabah,
yeni doğan gün gibi gelmiyor bana.
Gölgelerle konuşuyorum
ve rüzgâr bile sensizliğini fısıldıyor.
Gözkapaklarım ağır ama uyku yok
çünkü her düşte senin yarım kalmış adın var.
Karanlık odalarda dolaşan yalnızlık,
çığlık atmadan boğuyor beni.
Uykumu aldın gecelerimden,
zaman dondu, takvimler suskun.
Bir anıyı tekrar tekrar kanatır gibi
aynı yarayı taşıyorum içimde.
Ve ben biliyorum,
artık hiçbir gece bana huzur getirmeyecek,
çünkü sen;
uykumu aldın gecelerimden…
/A.Özhan
Reklam
Artık kelimeler suskun dudaklarımda,
hiçbir dize taşıyamıyor içimdeki boşluğu.
Hasretin ağır bir taş gibi göğsüme çökmüş,
hangi kaleme dokunsam kırılıyor elimde.
Sayfalar, birer birer yırtılıp savruluyor,
senin adını taşıyamayan her beyazlık ölüyor.
Bir cümleye sığmaz yokluğun,
bir noktaya varmaz gidişin.
Artık yazmak gelmiyor içimden,
çünkü her kelime seni hatırlatıyor.
Ne bir şiire sığabiliyor acım,
ne bir yazıya.
Kalem kırık, defter sessiz,
ama içimde hâlâ senin adının yankısı…
/A.Özhan
Sözümü de gözümü de maviye dayadım,
martı sesinde huzuru bulmak için.
Her çığlık bir dua gibi yükseliyor göğe,
denizin kalbine düşen serin bir yankı oluyor.
Gözlerim mavinin kıyısında dinleniyor,
kelimelerim dalgaların köpüğünde eriyor.
Sanki bütün yorgunluk,
martının kanadında savrulup gidiyor.
Ve ben,
maviye yaslanmış bir yolcuyum artık;
sözüm de gözüm de
o sesin içinde saklanıyor.
Huzur,
bir martının çağrısında gizleniyor..
/A.Özhan
Sana uzak şehirlerden birinde bir şarkı tutturmuşum…
Sözleri yarım, melodisi kırık dökük.
Adını söylemeden mırıldanıyorum,
çünkü adını anınca bütün yollar
daha da uzuyor aramızda.
Seni arıyorum.
Sokak lambalarının altında,
rüzgârın savurduğu boş kaldırımlarda.
Bir tabelanın silik harflerinde,
bir çocuğun kahkahasında,
bir yabancının gözlerinde.
Gökyüzü aynı aslında…
aynı yıldızları örtüyor üzerimize.
Ama biz mavinin farklı tonundayız:
Benim mavim geceye yakın,
seninki sabaha dönük.
Benim mavim yorgun,
seninki umutla dolu..
/A.Özhan
Bir rüya gibiydi yüzün,
sabahın en sessiz anında,
uyku ile uyanıklık arasında
kalbime dokunan bir serap gibi.
Şimdi karşımda duruyorsun,
gözlerin gecenin en parlak yıldızı,
sözlerin rüzgârın usul fısıltısı,
ve ben hâlâ uyanamadım düşümden.
Ellerin uzanıyor zamanı delip,
yılları, özlemleri, suskunlukları aşarak.
Bir an, sadece bir an
bütün hayatım senin yüzünde saklanıyor.
Ve ben korkuyorum;
ya yine uyanırsam?
ya bu sefer düş değilse,
ya bu sefer sen gerçekten buradaysan?
/A.Özhan