A.Özhan
@Mou_Leipeis
𝓐𝓷𝓲𝓶𝓪 𝓓𝓾𝓵𝓬𝓲𝓼 𝓥𝓲𝓿𝓪𝓼 𝓜𝓮𝓬𝓾𝓶
Hayat, bazen en çok yakışanı vermez.
Kaygısız sevginin adresi
benim değilmiş meğer.
Yine de bil:
bir düş kuruldu içimde,
ve o düşte başından sonuna kadar
sen vardın..
/A.Özhan
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Seni özlemeyi bıraktım,
gecelerin karanlığında yolumu kesmiyorsun artık.
Bir zamanlar kalbimin orta yerinde yanan ateş,
şimdi küllerini bile savuruyor rüzgâr.
Ben sana içimde bir mezar kazdım,
adını kimsenin bilmediği,
çiçeği hiç açmayan bir mezar.
Ne dua kondum başına,
ne de gözyaşı.
Biliyorsun,
toprak unutmayı herkesten iyi bilir.
Ve ben unuttum…
Artık sadece suskun bir taş kadar yer kaplıyorsun içimde..
/A.Özhan
Saklama çırpınışlarını,
bırak görünsün titreyen kanatların.
Her acıyı çiçek bahçesiyle örtme artık,
solgun yapraklar da gerçektir,
dikenler de senin.
Bırak, baharın yalanına gerek kalmasın.
Kim seni görmeyi biliyorsa,
fırtınanda da güzelliğini bulur..
/A.Özhan
Şairin kalemi bana seni fısıldamıyor,
ben kendi kalemimin ucunda senin adını taşıyorum.
Bütün mısralarda beliren yüz,
şiirlerin değil, hafızamın inadıdır.
Sanma ki her şair seni tanıyor,
benim gözlerimdeki izlerini görmeden yazıyorlar.
Ama ben hangi kelimeye dokunsam,
parmak uçlarımdan yine sen akıyorsun.
Belki de bu yüzden şiirler senden bahsetmiyor,
ben seni susmayı bilmediğim için
şiirlerin içine saklıyorum..
/A.Özhan
Bazen insan, kalbini korumak için sessizliği seçer. Kendi içine kapanır, kulaklarını kapatır, gözlerini yumar. Çünkü bilir ki duyduğu her kelime, zaten zor susturduğu düşünceleri yeniden uyandıracak, yeniden kanatacaktır. Ben de öyleyim… Seninle ilgili bir şey duymamak için kendimle anlaşmış gibiyim.
Ama garip olan şu ki; ben kaçtıkça, dünya üzerine yemin etmiş gibi önüme seni getiriyor. Bir dost sohbetinde, tesadüfi bir karşılaşmada, hatta hiç alakası olmayan bir cümlenin arasına gizlenmiş bir fısıltıda… Sanki hayat, “unutmak yok” dercesine beni seninle sınamaya devam ediyor.
Ve ben… Kulaklarımı kapatıyorum, çünkü duyduklarım sadece birer bilgi değil, içimde yankı bulan ağır bir ses. Her yeni haber, yeniden başlamaya çalışan ruhumu geriye çekiyor. O yüzden susuyorum, kaçıyorum, kendimi görmezden gelmeye çalışıyorum.
Ama ne kadar kaçarsam kaçayım, içimde hep aynı his büyüyor: Seninle ilgili söylenen her şey, aslında unutmamı engelleyen bir zincir gibi…
/A.Özhan