A.Özhan
@Mou_Leipeis
𝓐𝓷𝓲𝓶𝓪 𝓓𝓾𝓵𝓬𝓲𝓼 𝓥𝓲𝓿𝓪𝓼 𝓜𝓮𝓬𝓾𝓶
Beni Hiç Sevdin Mi ?Aşk
Bazen kendi kendime sorarım,
gecelerin en sessiz vaktinde,
bir boşluk yankısı gibi:
Beni hiç sevdin mi?
Sözlerin değil de, gözlerin cevap arar içimde.
Bir bakışında gizli kalmış mıydı biraz olsun sevda?
Yoksa ben mi hayal ettim,
ben mi dokudum sessizlikten bir sevda masalı?
Bir kere söyleseydin,
belki bu kadar ağır düşmezdi yüreğime yalnızlık.
Belki bir “evet” ile aydınlanırdı yollarım.
Ama sen sustun, ben sustukça yandım.
Şimdi tek bir cümle dönüp duruyor içimde,
kapanmamış bir yara gibi:
Beni hiç sevdin mi?
/A.Özhan
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bugün, içimdeki seni gömdüm sessizce.
Sana dair ne varsa, anılar, sözler, bakışlar…
Hepsini bir sigara dumanına bıraktım.
Tütüp göğe yükselirken, ben de yaktım kendimden kalanları.
Ne bir iz, ne bir geri dönüş,
sadece kül kaldı avuçlarımda.
Ve o kül bile artık bana ait değil..
/A.Özhan
Seni görünce,
içimde kopan fırtınalara söz geçiremiyorum.
Her bakışında savruluyorum,
her gülüşünde dağılıyorum.
Ama seni görmeyince,
yokluğun içime ince bir sızı gibi işliyor.
Özleminle yanıyorum,
sessizliğinde kayboluyorum.
Bir yanım varlığınla coşuyor,
bir yanım yokluğunla eriyor.
Bu ikilem, ruhumu yoruyor artık…
Ne senden vazgeçebiliyorum,
ne sensiz yaşamayı öğrenebiliyorum..
/A.Özhan
İçimde bir his var,
sanki kelimelere sığmayan,
sessizce büyüyen bir hüzün.
Kalbimin kıyısına vurup çekilen dalgalar gibi,
bir vedanın gölgesi dokunuyor ruhuma.
Sanki gözlerimde saklı kalan son bakış,
dudaklarımda yarım kalmış bir söz,
ve ellerimde artık tutunamayan bir sıcaklık var.
Her şey gitmeyi fısıldıyor,
her şey ardında iz bırakıyor.
Biliyorum, vedalar hep zamansızdır,
hep hazırlıksız yakalar insanı.
Ama yine de bu his,
bu derin acı,
bana susarak anlatıyor:
“Bir şeyler bitiyor,
ve içimde bir boşluk büyüyor.”
İçimde bir his var,
belki de bu, ayrılığın en sessiz çığlığıdır…
/A.Özhan
Korkuyorum…
Kaybetmekten seni,
gülüşlerinde kaybolamamaktan,
o ışığın içinde yeniden doğamamaktan.
Bir tebessümün vardı
göğsümdeki yaraları unutturan,
zamanı durduran,
benliğimi sana bıraktıran.
Ya bir gün o gülüş
bana değil de rüzgâra değerse?
Ya bir gün bakışların
benim değil, gökyüzünün olursa?
Korkuyorum…
Çünkü senin gülüşünde
ben vardım,
ve ben sensiz
kim olduğumu unutuyorum…
/A.Özhan