Hayatıma biraz olsun heyecan katıp yokluğunu bastırmak istedim…
Sanki yeni bir yol, yeni bir başlangıç, içimdeki boşluğu dolduracaktı.
Mutlu olurum sandım, kalbim yeniden çiçek açar sandım.
Ama her adımda senin gölgen çıktı karşıma.
Girdiğim yollar aydınlık görünüyordu,
ama her köşede karanlıkla yüzleştim.
Mutluluk umuduyla başladığım yolculuklar,
çıkmaz sokaklara dönüştü.
Ve anladım ki…
senin yokluğunu ne heyecan bastırabiliyor,
ne de başka yollar teselli edebiliyor.
Çünkü ben hangi yöne gitsem, içimde senin eksikliğini taşıyorum..
/A.Özhan