Ben maviyi tuttum senin için…
Gökyüzünün en derin tonunu,
umutla, inatla, sevdayla aldım avuçlarıma.
Bir ışık olurum sana diye,
karanlığında bir renk bırakırım diye…
Ama sen…
Beni en soğuk gecenin koynuna ittin.
En sessiz, en iç sızlatan yalnızlığa.
Ben mavide kal dedikçe,
sen inadına siyaha döndün.
Ben sevdikçe açtım,
sen sustukça soldum.
Bil ki,
ben kolay kolay birine mavi olmam.
Kolay kolay biri için içimdeki ışığı yakmam.
Ama senin için yaktım…
Ve sen, o ışığın kör edici yanına değil,
karanlığın güvenli sessizliğine kaçtın.
Çünkü sen,
ışık nedir bilmeyen bir karanlıktın.
Ve ben,
sana doğmak isteyen bir gündüzdüm..
/A.Özhan