Oturdum kıyısına bir çocuğun, gülüşü çığlık mıydı ?
Haykırması susmak mı bilinmez
Nasıl da büyümüştü zamansız
Sabır çatlamıştı pembe yüreğinde
Direnen bir ananın kucağında babasız
Daha yürümeyi bile bilemeden
Bir tarihin öznesi olmuştu apansız.
Sizden iyileştirmenizi istediğim Nietsczhe'nin bedeni değil, ümitsizliğidir.
Hastalıklı bir zihni tedavi edemem.
Ümitsizliklere ilaç, ruhlara doktor yoktur.
"Ben kötü birisi değilim! Çok çalışıyorum, çocuklarımı seviyorum. Peki o zaman neden pazar günlerimin yarısını cehenneme nasıl gideceğimi dinleyerek geçireyim ki?"