Ömer ATAY
@Mr_omer
Çağın ötesinde/gerisinde bir okur.
(evli)
instagram.com/@mr._atay_
Şu anda okuduğu kitaplar
Yapabilmek performans öznesi olarak ben'in fiilidir. Tüketmek, zevkini çıkarmak, tecrübe etmek bununla eşanlamlıdır. Yapabilirliğin mutlaklaştırılması, hazırda olmayışıyla kendini tam da yapabilememe-bilme acısında açığa vuran ötekini harap eder. Ötekiyle empatik bir ilişki olarak aşk "üzerimize çöker ve bizi yaralar". Tüketim olarak aşk ise yaralanma ve acı olmaksızın ortaya çıkar. Yapabilme yeteneğiyle performans öznesi ilke olarak yaralanmaz. Dayanıklıdır. Ancak ötekine duyarlık yaralanabilirliği şart koşar. Acıyan yara ötekine açılan ilkel kapıdır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Öteki karşısında duyarlık "kendini acı çekene dek maruz bırakan" bir "maruz kalmışlık'ı şart koşar. Duyarlık acıdır. Bu ilkel acı olmazsa "ben" başını, "kendi-için"ini tekrar dikleştirir ve ötekini şeyleştirerek nesne haline getirir. Ötekini ben'in elinden sadece maruz kalmışlığın acısı kurtarır. Bu, etik, metafizik bir acı olarak benim acım olarak algıladığım acının üstündedir. Ötekine yönelik bir acıdır, ben'in bütün pasifliklerinden daha pasif olan kökensel bir maruz kalmışlıktır. Merhametten de önce gelen maruz kalmışlığın acısı rahat bir kendine dönüşü, kendinden hoşnutluğu imkânsız kılar.
Bugün egonun hâkimiyeti altındayız; onun sersemliğine, hatta sarhoşluğuna kapılmış durumdayız. Narsistik ego ötekinde her şeyden önce kendiyle karşılaşır. Dijital medyalar da ötekinin kayboluşuna katkıda bulunur. El altında hazır duruma getirmek suretiyle ötekinin direncini azaltırlar. Ötekini giderek daha az bir şekilde ötekiliği içinde algılarız. Öteki ötekiliğinden arındırıldığında ancak tüketilmeye yarar.
Pandemi döneminde ötekilerin acısı daha da uzağa kaçar. "Vaka sayısı" şeklinde dağılır. İnsanlar yoğun bakım birimlerinde hiçbir insani ilgi görmeksizin yalnız olarak ölür. Yakınlık bulaşma demektir. "Sosyal mesafe" empati yitimini artırır. Zihniyet mesafesi şekline dönüşür. Öteki kendisinden uzak durulması gereken muhtemel bir virüs taşıyıcısıdır artık. Sosyal mesafe sosyal ayrım düzeyine çıkar.
İnsanın başka insanların acısına dikizci bir tavır gösterdiği şeklindeki yaygın antropolojik varsayım hızla azalan empati yetisini açıklamaya yetmez. Artan empati yitimi daha vahim bir duruma, ötekinin kayboluşuna işaret eder. Palyatif toplum acı olarak ötekini ortadan kaldırır. Öteki nesne olarak şeyleştirilir. Nesne olarak öteki de acı vermez.