Sümeyra özdemir
@Mrsmyraaa
29 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
İnsanın kendinden kaçması, düşüncelerinden utanması dış dünyaya görünen resminden sıkılması; bu büyümek miydi? Erkek olmak bu muydu? Yoksa bu yalnızca bir Adile oğlu olduğundan mıydı?
Unutmaksa çıkmaktı, bunu yapamazsa o kuyuya yuvarlanacaktı; kendi karanlık kuyusuna. Yusuf’un da düşmekten korktuğu bir kuyusu var mıydı hiç düşmüş müydü?
Korkunun içinden çekip çıkardığı ikircikli bir dosttu koku İsrafil için; karanlığın içindeki ışık gibi, bazense ışığın içindeki kör noktaydı. Her şeyin, her anın bir kokusu vardı ve kokular içiçeydi. Denizde rüzgârın, rüzgârda tuzun, tuzda taşın, taşta etin, ette sütün, sütte hüznün kokusu vardı ve sonra o süt, rüyada denizde olabilirdi, bir meyveden damlayan balda. Zamanın peşinde bir tohum gibi uçan kokular, dokundukları Şeylere sinerek Ürer ve hayatın bileğine anlam mühürlerler. Bu yüzden anlamsızlığın bir kokusu yoktur.

Sesleri tanımayan biri için sessizlik diye bir şey de yoktur. Ancak gözleriyle Duyan İsrafil için karanlık sessizliği doğuran dışı bir canavardı. Gölgeler yasaklayan oydu; her şeyi muğlaklaştıran, israfili Kocaman bir boşluğun içinde etrafsız bir yalnızlığa terk eden. Elleriyle boşlukta tutunacak bir şeyler arıyor, ne yana dönse parmaklarına değen şey yalnızca korkuluyordu.
Işık yok, hareket yok bir tek karanlık ve onun uçucu kokusu..