Çok acı çektim. Çok kızdım, canımı acıtmaya çalışanlardan çok canımı acıttım. Kendimi suçladım, şansıma küfrettim, Tanrı’ya sitem ettim. Elimden kayıp gidenlerin ardından bakakaldım. Yediğim kazıkların, yüzüme kaya gibi çarpan hatalarımın, çevremdekilerin açtığı yaraların faturasını dönüp dolaşıp kendime kestim. Duvarlarımı ördüm, kendimi yetersiz hissettim, ruhumun kanayan yaralarını gerçeğim sandım. Kullandığım örtü, hırs, öfke, güçlü görünmek, duygularımı yok saymak oldu. Rotamı şaşırdığımı, yolun sonuna gelene kadar anlamaktan kaçtım. Yine de şanslıydım ki, yolun sonundaki uçuruma yuvarlanmadan, son nefesi vermeden uyandım.