Meryem kcc
@Mry_m
İnsan aptal olduğunu öğrenince eve döner hep.
Konya, 15 Haziran
27 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu kitap korku değil ama içini korkudan beter yakıyor.
Hikaye 6 yaşındaki Zezé’nin gözünden. Fakir bir aile, şiddet gören bir çocuk, anlaşılmayan bir dünya. Zezé’nin tek sığınağı bahçedeki konuşan şeker portakalı ağacı. Onunla konuşuyor, dertleşiyor, kaçıyor.
Kötü olan şu: Bu kitap uydurma değil. Yazar kendi çocukluğunu yazmış. Yani Zezé’nin yaşadığı her şey gerçek.
Okurken hem çok kızıyorsun hem çok üzülüyorsun. “Bu kadar küçük bir çocuk bunu nasıl taşıyor” diyorsun. Sonu da öyle bir geliyor ki, kitabı kapattıktan sonra 10 dakika duvara bakıyorsun.
Dili sade, akıcı. Çocuk gözüyle anlatıldığı için ağır değil. Ama konu ağır. Hassassan seni bozabilir.
Korku denince aklıma canavarlar, hayaletler gelirdi. Zweig gelip dedi ki: “Hayır, en büyük korku yakalanmaktır.”
Kitap 70 sayfa. Bir gecede bitiyor ama bitirdikten sonra beynin durmuyor. Evli bir kadın olan Irene, sıkıldığı için yasak bir ilişki yaşıyor. Sonra bir kadın çıkıyor ortaya ve “Kocana söylerim” diye şantaj yapıyor. İşte asıl hikaye bundan sonra başlıyor.
Zweig korkuyu dışarıdan anlatmıyor. Irene’in kafasının içine giriyorsun. Kalbin deli gibi atıyor, her sesle irkiliyorsun, terliyorsun. O kadar gerçek ki, okurken sen de yakalanacakmışsın gibi hissediyorsun.
Kötü tarafı: Dili biraz ağır. Uzun cümleler, eski bir üslup var. Uykusuz kafayla okumak zor. Sonu da havada bitiyor, “ne oldu şimdi” diyorsun.
