Meryem kcc
@Mry_m
İnsan aptal olduğunu öğrenince eve döner hep.
Konya, 15 Haziran
27 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Salomonsoh yaşlı, hasta bir adam. Tüm ömrünü karısı ve kızı rahat etsin diye çalışarak geçirmiş. Kalabalıklar içinde ama yapayalnız. Ailesi tarafından hor görülüyor, küçümseniyor, anlaşılmıyor.
Sonra bir gün, uğruna ömrünü verdiği karısının ve kızının aslında onu hiç görmediğini, saymadığını fark ediyor. İşte o an başlıyor çöküş. Adam günden güne eriyor. Hastalığa, kederde, yalnızlığa yenik düşüyor.
Zweig burada sadece ihaneti değil, “fedakarlık” denen şeyin insanı nasıl tükettiğini anlatıyor. Bir ömür başkası için yaşayıp sonunda elinde koca bir hiç kalması… İnsanın içine oturuyor.
Okurken kendi ailemi düşündüm. Biz de bazen sevdiklerimiz için çabalarken kendimizi unutmuyor muyuz? Salomonsoh’un çaresizliği, iç sesi, suskunluğu çok tanıdık geldi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Anladım. "Değirmen" için Sabahattin Ali’yi okumak hep bir yumruk gibi. Değirmen de öyle oldu. 13 öykü var içinde ama hepsi insanın en çıplak halini anlatıyor.
En çok “Değirmen” öyküsü çarptı beni. Aşk, çaresizlik, kader… Hepsi birbirine girmiş. Atmaca’nın o imkansız sevdası, değirmenin durmayan çarkı gibi. İnsan bazen ne yaparsa yapsın, bazı şeylerin önüne geçemiyor. Okurken boğazım düğümlendi.
Sabahattin Ali’nin dili sade ama kelimeler tokat gibi. Köyü, kasabayı, yoksulluğu, insanların birbirine ettiği kötülüğü süslemeden yazmış. “Komik Dünya”, “Kurtarılamayan Şaheser” öykülerinde de o kara mizahı, çaresizliği iliklerine kadar hissediyorsun.
Kitabı bitirince bir süre sustum. Çünkü her öyküde kendimden, çevremden bir parça buldum. İnsanın iyiyle kötüyü, aşkla nefreti aynı anda taşıdığını hatırlattı.
Bu kitabı okumak değil, yaşamak gibiydi.
Fugui’nin hikayesiyle başlayıp bir insanın başına gelebilecek her felaketi tek tek sayıyorsun. Zenginlik, yoksulluk, savaş, devrim, açlık, evlat acısı… Ama kitap sadece acıdan ibaret değil. Asıl mesele, tüm bunlara rağmen Fugui’nin inatla hayata tutunması.
Yu Hua öyle bir dil kullanmış ki, ağdalı değil, süslü değil. Direkt kalbine saplanıyor. Bir öküzle konuşan yaşlı bir adam... Kulağa basit geliyor ama sayfaları çevirdikçe o öküzün, kaybettiği karısının, oğlunun, kızının, torununun sesi olduğunu anlıyorsun. İnsanın boğazı düğümleniyor.
En çok şu soruyu sordurdu bana: Yaşamak nedir? Sadece nefes almak mı? Fugui’ye bakınca anlıyorsun ki yaşamak, kaybettiklerine rağmen her sabah uyanmak. Acıyı sırtlayıp yine de yola devam etmek.
Kitabı kapattım ve uzun süre tavana baktım. Çünkü kendi dertlerim bir anda küçüldü. Utandım biraz da. Biz ufacık şeylere isyan ederken, bazı insanlar hayatı baştan sona yükleniyor.
Bazı kitaplar var, bitince bir süre kendine gelemiyorsun. Uçurtma Avcısı benim için öyle oldu.
Emir ve Hasan… İki çocuk, aynı evde büyüyen ama aralarında koca bir sınıf farkı olan iki dost. Daha doğrusu, Emir’in dost diyemediği Hasan. Kitabın ilk yarısında Emir’e o kadar kızdım ki. Korkaklığına, ihanetine, suskunluğuna. Ama sonra anladım: Hepimiz biraz Emir’iz. Yanlış yapıyoruz, kaçıyoruz, yıllarca o suçlulukla yaşıyoruz.
Afganistan’ın değişimini fon olarak kullanmak da çok vurucu. Savaşın, Talibanın, göçün sıradan insanların hayatını nasıl paramparça ettiğini Hasan’ın gözünden, Emir’in pişmanlığından okuyorsun.
En çok “Senin için bin tane olsa yakalarım” cümlesi kaldı içimde. Hasan’ın o masum sadakati, Emir’in yıllar sonra bedel ödeme çabası… İkisi de gerçek. İkisi de insan.
Hosseini’nin dili akıp gidiyor. Bir bakmışsın 400 sayfa bitmiş. Ama kalbin dolu, gözün yaşlı. Babalar ve oğullar, dostluk, ihanet, kefaret… Hepsi var.
