Oğlum gürültülü bir tavernanın üst katındaki dairede,yatağında,tek başına üşüyorken, şehrin zenginlerini-milyonlarca kuştüyünün altında sıcacık ve rahat olanları,gece yarısında pasta yiyenleri-düşünerek irkildim. Neyi var bu dünyanın böyle ?
İYapmak istediğimiz şeyleri yapamıyoruz. Hep çalıştığımız için değil. Sebep bizi sonu gelmez aptallıklara koşan içimizdeki şeytan. Her şeye vakit var ama yapmaya değer şeyler hariç.”