Müberra Ünal
@Muberraunal
çokluğun cazibesi korkunç güçlüdür.
...diğer insanların görüş birliğine direndikleri her seferinde neler olduğunda yatıyor. Beyinlerinin olumsuz duyguyla bağlantılı kesimi (amigdala) aktive oluyor ve araştırmacıların "bağımsızlığın acısı" dedikleri duyguyu yansıtıyor. Öyle görünüyor ki başkalarına karşı gelmek katılımcılara uyum sağlama baskısı yapan acı verici bir duygusal durum yaratıyor.
"Cehennem: Çok şatafatlı bir şekilde yiyecek ve içeceklerle donatılmış ama dirsekleri düz halde kilitlenmiş olup kollarını bükemedikleri için kendilerini besleyemeyen aç insanlarla dolu bir ziyafet salonu.
Cennet: İnsanların birbirlerini beslemesi dışında her şey aynı."
Duygusal olarak bağlanılan inançları mantıksal iddia ve tartışmalar yoluyla alt etmeye çalışmak saçma bir iştir çünkü bu ikisi, iki ayrı bilme yolunu temsil ediyor. İngiliz yazar Jonathan Swift bunu üç yüz yıl önce görmüş ve " Bir şeye mantık yoluyla girmemiş bir insanı oradan mantık yoluyla çıkarmaya çalışmak boşuna" demiştir.
Karşılıklılık kuralından dolayı, iyilik, hediye, davet, dostça davranış vb.' nin geri ödemesini yapmak bizim borcumuz, bunla yükümlüyüz(İng. obligated). Bu yüzden bu tür şeyler karşısında 'şükran borçluyum' (ing. much oblided) sözü dilimizde 'teşekkür ederim' sözünün eş anlamlısı haline gelmiştir. Bu sadece ingilizce için değil başka diller için de geçerli Örneğin, Portekizcede Obrigado terimi var. Bu yükümlülüğün geleceğe uzanışı Japoncada teşekkür etmek için kullanılan sumimasen terimiyle çok güzel anlatılıyor.Bu ifade tam olarak "bu sona ermeyecek" anlamına geliyor.