Çok uzaklarda değil içimizin iklimi
Kuma bakar
Suları çekilen kumlara bakar
Anlarsın sende uzun bir susmadır
Başkasındaki ölüm
Herkes bunca sözünü ederken
Kolay keşfedilmez yalnızlık
Dünyanın bir yerinde
Seninle aynı işaretlerin şiirini yazan
Gün gelir şiiri bırakır çöle bakar
Bu benim kendi gölgemdi. Garip diyorum uyuklama esnasında. Kendi gölgemin içindeyim. Bir uyuklama halinde yürüyor, yemek yiyor, konuşuyordum,. Fakat tuhaftır ki çevremde ki kimse benim uç sınırlara ulaşmış olduğumun farkına bile varmıyor.
İşte benim hayatım böyledir. Daha doğrusu uyuyamaz hale gelmeden önceki hayatım böyleydi. Ana hatlarıyla söylemek gerekirse her gün aşağı yukarı aynı şeylerin tekrarıydı. Basit bir günlük tutuyordum, ama iki üç gün yazmayı unutunca neyin hangi gün olduğunu ayırt edemez hale geldim. Dün evvelsi günle yer değiştirse bile hiç tuhaf gelmeyecek gibiydi. Bu nasıl bir yaşam diyordum arada sırada bunu söylerken bir sahtelik hissediyor değildim. Yalnızca şaşırıyordum işte dünle evvelsi günü ayırt edemememe.