Seher vakti nasip oldu
Yeşilin sahibinin huzuruna
Ne görkemli seccade orası
Arşlara yükselen Mescidi Nebevi
Görsen yeşil bir tomurcuk sanki
Ravzayı Mutahhara ortasında
Biraz kulak verince heryerden
Olsun anam babam sana feda
Her bir taşında her bir adımda
Mührün yazılı Hatemül Enbiya
İnmemişti O, zaten hep arşta
Mescitle huzuru Yanyana
Çekime girdiysen, O Habib’i Kibriya
Sebepleri sükut ettiren sen
Yalnız, Ser Çeşme-i Kerem
Beşere bir anda boyun eğdiren
Muin-i Beşer mi desem?
Ey! Kademül Sıdk Sahibi
Nerdesin bu sabah vakti
Ebubekir, Ömer de yok gibi
Orda değil gibisin sanki
Aşkını duyan gönüllerdesin
Ruhlarla hemhal içindesin
Ey Nefsim! Gerçek sahibine hoşgeldin.
(Meaçe)
1000Kitap
İnsan ne ile yaşar?
Sevgi ile yaşar
İnsana ne verilmemiştir?
Neye ihtiyacı olduğu bilgisi verilmemiştir.
İnsana ne kadar toprak yeter?
3 metrekare.
Kitapta Allah inancı olan insanların bir tarafta biz günah işledik deyip pişmanlığı hikayeleştirilirken, bir tarafta insanın kendisine sorması gereken soruların sorulduğu ve cevapların verildiği hikayeler yer alıyor.
Hikayelerin mantık düzeyinde çok güzel bir sonuca bağlanabilmiş olması beni etkiledi
1010 1000Kitap
İnsan Neyle Yaşar?Lev Tolstoy · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024234,4bin okunma
İçinden tekrarladı: “Bitti! Ölüm bitti… O yok artık”
Kitabın bu son cümlesi kapanışı öyle efsane yapmış ki anlatamam..
Kendi ölüm korkusu ile ölene kadar yüzleşen ve bu korkuyu hiç bir şekilde içinden atamayan İlyiç’in beklediği ölüm anı geldiğinde istemsiz, kendiliğinden bu korkusunun gittiğini farkettiğinde kendisine sorduğu “Ya ölüm? O nerede?” sorusuna yukarıdaki anlam dolu cevabı verdiğinde tüylerim diken diken oldu.
Yani öldüğünü, kendi ölüm korkusunun gittiğinde anladığı o son cümlesi… “Bitti! Ölüm bitti…”
Peki biz öldüğümüzü nasıl anlayacağız?
1000KitapBinkitap Alıntılarıİvan İlyiç'in ÖlümüLev Tolstoy
İvan İlyiç'in ÖlümüLev Tolstoy · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202261,1bin okunma