Gariptir! İnsan bazen tamamıyla zahir olan şeylerden gafil kalır da en hafi şeyleri hisseder buna, beşer fikrinin gizli şeyleri tecessüs meyelanının açık şeyleri ihmalde bırakması bir sebep olabilir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
...Bu müşkül tereddüd devresinde anamın bir sözünü hatırladım. O derdi ki:
«- Oğlum! Elin ağzına elli arşın bez olsa yetişmez. Dilin kemiği yoktur. Bin türlü döner. Bu sebeple söz boş şeydir. Herkes bin türlü söyleyebilir. Hiç kulak verme işine devam et! Sen dilin ile değil elin ile söyle. Seni işin söylesin. Fakat bir işe başlamadan evvel iyi ve çok sor ve düşün. O işin hak olduğuna kanaat getirirsen kimseye bakmayıp yap!» Onun bu sözü imdadıma yetişti. Yaptığım işin hak ve vazife olduğunu yeniden muhakeme ederek hükmettim. Ve artık olanca kuvvetimle muhalefete başladım. Bu hususta bir hikâye zikredeyim: Bir ihtiyar köylü, bir çocuk,
bir de eşeği ile köyden bir köye gidiyormuş. Çocuğu eşeğe bindirmiş, kendi yürüyormuş. Yanlarından yolcular geçmiş: <- Oo... Amma terbiyesiz çocuk, ihtiyar yürüyor da o eşekte.» Köylü çocuğu indirip kendi binmiş, diğer birtakım yolculara tesadüf etmişler. Bunlar:
< Şu ihtiyara bak! Amma hodbin. Zavallı çocuğu yürütüyor. Kendi binmiş» demişler. Bu sefer kendi de inmiş. Eşek süvârisiz kalmış. Başka yolcular geçiyormuş. Bunlar da:
< Amma aptal insanlar! Eşeği boşuna yürütüyorlar da birinden biri binmiyor» demişler. İhtiyar bu sefer eşeğe çocukla beraber binmiş. Yeniden rastgelenler:
«- Amma vicdansız, insafsız herif!» demişler. İhtiyar bakmış, sade eşeği kendi sırtına almak şıkkı kalmış.Bunu yapsam hem mümkün değil, hem de deli deyip bu sefer beni bağlarlar» demiş. Kimseye bakmayıp kâh kendi binerek, kâh çocuğunu bindirerek yoluna gitmiş. Dünya böyledir, bir şey için bin türlü söylerler. Bu da terbiyeye, tahsile, anlayışa, zihniyete, muhite, zekâya, menfaata göre değişir.
In short, self-absorption in all its forms kills empathy, let alone compassion. When we focus on ourselves, our world contracts as our problems and preoccupations loom large. But when we focus on others, our world expands. Our own problems drift to the periphery of the mind and so seem smaller, and we increase our capacity for connection-or compassionate action.
Memes may one day be understood as mirror neurons at work Their unconscious scripting steers much of what we do, particularly when we are on "automatic." But the subtle power of memes to make us act often eludes detection.
Consider their surprising power to prime social interactions. In an experiment one group of volunteers heard a list of cue words that referred to impoliteness, such as "rude" and "obnoxious," while another group heard cue words like "considerate" and "po lite." They then were put in a situation where they had to deliver a message to someone who was talking with another person. Two out of three of those primed for rudeness butted in to interrupt, while eight of ten primed for politeness waited the full ten minutes for the conversation to end before speaking up.
That wavelength-sensing waitress embodies the principle that getting in synch yields an interpersonal benefit. The more two people unconsciously synchronize their movements and mannerisms during their interaction, the more positively they will feel about their encounter-and about each other.
The subtle power of this dance was revealed in a clever set of ex experiments with students at New York University who volunteered for what they thought was an evaluation of a new psychological test. One at a time they sat with another student-actually a confederate of the researchers-and judged a series of photos for the supposed test. The confederate was instructed to either smile or not, to shake his foot or rub his face while they went through the pictures.
Whatever the confederate did, the volunteers tended to mimic. Face-rubbing elicited face-rubbing, a smile primed a smile in return. But careful questioning later revealed that the volunteers had no idea they had been smiling or shaking their foot in imitation; nor had they noticed the choreographed mannerisms.