Hepsi pekâla! Fakat bir ayineye akseden şafak gibi, o ruhunu gösteren parlak gözleri nasıl unutmalı! Sabah-ı zi-safası olan tebessümünü, sema-i ikbalinde tulû etmiş iki necm-i tevemi olan o gözlerini kaybettikten sonra tulúlarda, nücumda bir letafet, bir lezzet tasavvur edemiyordu. Kendisine onsuz sema, yer, bütün kâinat hâli, manasız ve belki ziyasız görünüyordu. Mademki o käinat-ı hüsnden, kendi âleminden, havasından tardedilmişti, artık hayatta devamına bir lüzum görmüyordu. Mesai-i âliyesi için de numunesi kaybolmuştu. Zira o gözlerin ilham ettiği had ve payanı olmayan serair-i muhabbeti bundan sonra kendine kim haber verecek? O tebessümde muhtefi mana-i ebediyeti nereden anlayacak? Bedayi-i hilkatin en parlak bir sayfası addettiği o çehredeki renkleri, hututunda olan kemali başka ne tarafta bulacak? Etrafta en lüzumsuz bir şey olarak hayatını buluyordu.
İnsan aksam-ı hayatın hangi devrinde olursa olsun, valideye karşı daima çocuktur. Gerçekten hilkat-i merdaneye malik bir erkek ağlayışı kadar kadında tahrik-i rikkat edecek bir şey tasavvur olunamaz. Bi-hususü'l- husus o kadın valide olursa...
Çeşm-i insaniyeti girye-nak edecek hålat-ı elimedendir ki kanunun men etmediği cinayetlerde, mekarim-i ahlak ve mürüvvet-i insaniyeyle emr ve nehy-i vicdana tebaiyet etmek fazileti adem-i terbiye, noksan-ı marifet, itikadat-ı batıla gibi heyet-i içtimaiyede mevcut olan ilel-i sâriye cihetiyle pek nadir görülür...
Bu güzergâh-ı fanide ebedî olmaya layık ne kadar an ve saniyeler vardır. Semada elvan-ı seher, zeminde bir sabah-ı müzehhep, çiçeklerden bir hacle, aheng-i tuyur ile alkışlanan ilk buse-i âşıkane ebedi olmaya seza değil midir?
