Konuşabileceğim kimse yok...Hep yalnızım, yalnız ve hiç kimsem yok...Kimim ben, neden varım, belli değil.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Nereye baksak karanlık, rutubet, ahlaksızlık..Ve çok açık bir şey ki bizde tüm iyi konuşmalar sadece ve sadece başkalarını ve kendimizi kandırmak içindir. Gösterin bana üstünde o kadar çok sık konuştuğumuz çocuk yuvalarımız hani nerede? Nerede okuma salonlarımız? Sadece romanlarda rastlıyoruz bunlara. Gerçek yaşamda kırıntıları bile yok. Var olan sadece pislik, bayağılık, aşağılık..Asık suratlardan korkarım ben, sevmem onları, ciddi konuşmalardan korkarım. En iyisi susalım!
Her gün yeni bir musibet geliyor başıma. Ama umrumda değil artık, aldırmıyorum, gülümsüyorum hatta
Bir şeyi çok fazla istemek iyi değildir. Ayarında istemeyi bilmeli kişi, Tanrı ile iyi geçinmenin yolunu bulmalı.
Bir kerecik konuşmuşlardı bu arada, ama konuşmak salt alışkanlıktan doğuyorsa ne gerek vardı ki. Mutlulukla içini çekti, konuşma buydu buydu işte..