Esra
@Multisef
Neden mutluluğu, ancak çekip giderken çıkardığı sesle tanıyabiliyoruz?
İstanbul
37 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Puan vermedi·552 syf.·
1 saatte okudu
·Okunma: 07 Temmuz 2010 00:00
·2010 5. kitabı
Reklam
Kalplerimiz eskisi kadar beyaz değil artık !
En vahşi sırları bilme merakı insanı işlenen suça ortak eder mi? Masumiyetin yitirilişi, dinlemekle başlıyorsa susmak hiçbir şeye çare değildir artık. Belki de konuşmadan ve eylemeden duramayan insanın salt varlığıdır tüm suçların nedeni ve sonucu. Katil de odur, izleyen ve izleten de. Kelimelerin sonsuz olasılıkla dizildiği dünyalarımızda tüm sonlar ve ölümler, tüm aşklar ve başlangıçlar kendini dille var eder. Marias, derinlerden gelen sesiyle sıradan insanın serüvenini anlatıyor bize. En çok da susturulmuş sırlarıyla duvardaki portrelerine hapsolmuş kadınların, annelerin, kız kardeşlerin, sevgililerin hikâyelerini. "Ölüler ve uyuyanlar birer tablodan başka bir şey değillerdir" aslında. Dünkü acımasızlıkla bugünkü aymazlık arasındaki sağaltılamaz köprüyü çatan hikayeler onlar. Dünkü cinayetle bugünkü düğün arasındaki düğümler...
Öfkem kontrol edilemeyecek kadar güçlüydü, birisini artık sevmediği halde o birisi tarafından her şeye rağmen hâlâ sevilen ve serbest bırakılmayan kişinin öfkesiydi, her şeyin biz artık son verdiğimizde bitmesini isteriz.
Tüm hayat yalan gibi gelir gençken. Diğer insanlara olanlar, yokluklar, felaketler, cinayetler hepsi bize çok uzaktır, sanki yoklarmış gibi. Hatta bizim başımıza gelen şeylere bile bir kez olup bittikten sonra yabancılaşırız.