Mürsel Proust
@MurselProust
13 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Yusuf Bey onun için Vermeer’i sevmiş olacaktı. Ölüme karşı, ölümün ö’sünü bile ağzına almadan, renklerine gölgesini bile düşürmeden, ölüme karşı çıkılacak tek savutla savaşmıştı: Dirimle
Sayfa 120
Proust’a mı özeniyorum? ‘Swann’ın Bir Aşkı’ Başka? Yok. Üstelik sıkılarak okumuştum. Değil: Korku. İçli dışlı olduğum, çöreklendiği beynimde kımıltı, tiksindiğim engerek.
Nasıl, nerede, ne zaman sorularının sorulduğu çağa ulaşılmamalı. Yazıklanmaların, pişmanlıkların, doyumsuzlıkların, sınıra geliyorum korkularının yinelenmesinden başka neye yarıyor sabah uyanışları?
Delikanlının gözleri kısıldı. Hepimizi aşağılamasından daha çok, kendi bencilliğiyle savaşanların ezikliği içinde: Gurur, budur işte, dedi. Vakit kazanmak, oyalamak. Anlatabildim mi? Yanlış anlaşılmak beni pek korkutmaz.
Hay Allah belasını versin, dedim. Hiç yürekten, katıksız olamayacak mıyım ben?