Yazar:
Vüs'at O. Bener
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 26 dk.
Sayfa Sayısı:
86
Basım Tarihi:
Mart 2018
İlk Yayın Tarihi:
Ocak 2002
Yayınevi:
Yapı Kredi Yayınları
ISBN:
9789750806387
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
7/10
2018 60. kitabı
Vüsat O. Bener okumak gibi bir düşüncem hiç yoktu; muhtemelen olmayacaktı da... Ancak https://1000kitap.com/ErdalistEren 'den gelen bir mesaj ve oluşturulan okuma etkinliğine davet üzerine kendisine şunları yazmıştım; Açıkçası bir okuma sıralamam oluştu, Vüs'at O. Bener aklımın ucundan bile geçmiyordu. Ancak sizin mesajınız sonrasında bir de baktım ki, kendisi Samsun doğumlu imiş. Samsun konusunda hassas bir adamım :) İlgimi çekti. Sizin de nazik iletinizin etkisiyle, bir aksilik olmazsa etkinliğe katılmak için çabalayacağım. Okurum muhtemelen...
Yazarın Samsun doğumlu olması benim için özel ve yeni bir bilgi idi. Gerçi bu Samsunluluk babasının görev yeri nedeniyle imiş ama olsun, sonuçta doğum yeri Samsun yazıyordu. :) Bir Samsunlu olarak memleketim konusunda oldukça hassasım.
Siyah-Beyaz'a gelince... Yazarın ihtiyarlık dönemi eserlerinden birisi olarak görünüyor. Kitap bir öykü(ler) kitabı. İçlerinde en çok Cezaevi Günleri ve Bisiklet'i beğendim. Cezaevi Günleri bana maalesef Türkiye'de aradan geçen yarım asra rağmen bazı şeylerin hiç değişmediğini gösterdi. O zaman komünist yaftası ile mapuslara tıkılanlar vardı şimdi ise başka başka örgütler türetilerek yapılıyor bu...
Ancak kitapla ilgili benden kaynaklı olabilecek şöyle bir sorun var; ben kısa öyküleri pek sevemiyorum. Uzun hikayeci hatta romancıyım. Bu kitapta da bu etkiyi yaşadım...
Günaydııındındındın
Bu ara merak ettiğim yazarlarla tanışma dönemindeyim sanırım. Sıradaki yazarımız Vüs'at O. Bener. Romana kıyasla öyküyü daha az sevmeme rağmen 17 öyküden oluşan bu kitabı severek okudum. Kitapta en sevdiğim öykü en uzun olanı, Cezaevi Günleri oldu. Hepsi birbirinden farklı konularda olmasa da, farklı üsluplarda yazılmış gibiydi. Bu cümle Bener'den çıkmış diyebileceğiniz çok ince detaylar var ama yakalamak pek de kolay değil. Bunun dışında yazarın tarzında alışamadığım bir nokta da diyalogların net çizgilerle belirlenmemiş olması. İçten konuşma mı dıştan konuşma mı anlayamadığım yerler çok oldu. Bir de kim, kiminle, nerede, ne zaman, ne konuşuyor onu da anlamadığım öyküler oldu.️ Birçok soru işaretiyle ilerledim, inşallah hakkını vererek okumuşumdur. Sizler Vüs'at O. Bener okudunuz mu? "Şu kitabını okusan seversin" dediğiniz önerileri bekliyorum yorumlara. Şimdiden teşekkür ederim.
Kitapla kalın.
Vüs’at Orhan Bener’in okuduğum ikinci kitabı oldu. Okuduğum ilk kitabı olan Bay Muannit Sahtegi’nin Notları’nda yazarın tarzını beğenip beğenmediğim noktasında bir hayli kararsız kalmıştım. Bu sebeple de keskin ve kesin cümleler kurmaktan kaçınmıştım. Şimdiyse okuduğum ikinci kitabıyla Vüs’at Orhan Bener’e ilişkin daha net cümleler kurma hakkına kavuştuğumu düşünüyorum.
Okuduğum ilk kitabı olan, Bay Muannit Sahtegi’nin Notları roman türündeydi. Bu kitap ise öykü türünde. Vüs’at Orhan Bener de genellikle öykü türünde tanınan bir yazarımız olduğu için Siyah-Beyaz isimli bu kitabını önceki kitabına nazaran daha çok önemsedim ve daha dikkatli okudum. Kitabın içerisinde 2-3 sayfalık öyküler de var 20 sayfalık öyküler de var. Kimi öyküler lezzetli, kimi öyküler ise, bana göre, sıradan.
Neden mi sıradan dedim? Çünkü bilindiğini üzere iki öykü türü var: Durum öyküsü ve olay öyküsü. Bener’in öyküleri ise, durum öyküsü türüne yakın görünüyor. Fakat 
Metin T. abinin de ısrarla ve sürekli ifade ettiği gibi, durum öyküsünün olmazsa olmazı, öyküdeki gerilim/çatışma’dır. Bener’in öykülerinde ise gerilim veya çatışma izine rastlayamadım. Bu durumda ben bu yazılara nasıl iyi “öykü” diyebilirim?
Evet, Bener muhteşem bir Türkçe cambazı. Türkçeyi öyle kullanıyor ki, şaşıp kalıyorsunuz. Öyle kelimeler türetiyor ki, adeta kelimeler önünde eğilip bükülüyor. Hatta edebiyatımızda böyle bir başka yazar daha tanımadım.
Ama! Hem de kocaman bir AMA! Bu kadar kelimeleri eğip bükmektense daha anlaşılır yazsa ve okuru daha çok kitabın içerisine çekse fena mı olurdu? Bence hiç de fena olmazdı. Hatta Bener daha çok tanınırdı. Belki de edebiyatımızın en değerli isimlerinden ilk akla geleni olur, Oğuz Atay’ın arkadaşı olarak anılmaktan kurtulurdu. Maalesef zorlu kelimeleriyle ve
Metin T. abinin de ısrarla ve sürekli ifade ettiği gibi, durum öyküsünün olmazsa olmazı, öyküdeki gerilim/çatışma’dır. Bener’in öykülerinde ise gerilim veya çatışma izine rastlayamadım. Bu durumda ben bu yazılara nasıl iyi “öykü” diyebilirim?
Evet, Bener muhteşem bir Türkçe cambazı. Türkçeyi öyle kullanıyor ki, şaşıp kalıyorsunuz. Öyle kelimeler türetiyor ki, adeta kelimeler önünde eğilip bükülüyor. Hatta edebiyatımızda böyle bir başka yazar daha tanımadım.
Ama! Hem de kocaman bir AMA! Bu kadar kelimeleri eğip bükmektense daha anlaşılır yazsa ve okuru daha çok kitabın içerisine çekse fena mı olurdu? Bence hiç de fena olmazdı. Hatta Bener daha çok tanınırdı. Belki de edebiyatımızın en değerli isimlerinden ilk akla geleni olur, Oğuz Atay’ın arkadaşı olarak anılmaktan kurtulurdu. Maalesef zorlu kelimeleriyle ve
Farklı zamanlardaki tematik birlikteliği olan olayların - anıların, eş zamanlı -içiçe anlatıldığı öyküler. Otobiyografik ögeler barındırıyor. Bener’in dil kullanımını, karanlığını seviyorum. Bağımlılıklarını da…:)
Zihninin derinliklerinde gezdiriyor okuru kitapta Vüsat O. Bener. Hikayelerin tamamı çeşitli nedenlerle hayata tutunamayanlara ait. Oğuz Atay'ın arkadaşından da zaten böyle bir yazım stili ve öyküler beklenirdi. Tüm hikayeler son derece akıcı belki ama özellikle zaman geçişlerindeki hızdan hikayenin neresinde olduğunuzu anlamanız zorlaşıyor. Kitabın ilk kısımdaki hikayeler çok başarılıyken sonlara doğru öykülerin anlatımı okur için daha da zor kılınmış. Dili zorlayıcı, sarsıcı ve farklı. Değişik anlatımı, farklı hikayeleri ve yaşanmışlıklarıyla Vüsat O Bener'in Türk Öykücülüğünün ayrık otu yazarı olduğunu bu kitap her hikayesiyle kanıtlıyor. Oğuz Atay'ın yazımını, biçimini sevemeyenler bu yazara hiç bulaşmasın. İçine girildiğinde tadından yenmeyecek öyküler. Zor, kolay değil anlaması ama... işte o aması tek kelimeyle harika.
İlk Vüs'at O. Bener kitabım oldu. Yazarın dilinin hiç böyle olduğunu bilmiyordum; tanımış oldum. Günlük konuşma dilinde yazıyormuş yazılarını. 1993 Yunus Nadi Ödüllü bir kitap olmasından dolayı almıştım ve gerçekten hakkını verdi. Biyografik hikayeler de mevcut kitapta. Cezaevi hikayesi gerçekten süperdi. Darbe yıllarını çok güzel özetlemiş. Hayatına baktığınızda asker olan Bener sonrasında istifa ederek öğretmenlik, müşavirlik, hukuk danışmanlığı ve en son yazarlığa geçiyor. Ünlü çevirmen Yiğit Bener de yeğenidir. Farklı farklı öykülerden oluşuyor. Kısacık çerez diyebileceğim bir eser. Tavsiye ederim yazarı. Ben Buzul Çağının Virüsü ile devam etmeyi düşünmekteyim.
Değeri bilinmemiş yüksek çıtaEdebiyat
Yazarın uzun ve yoğun öykü serüveninin üçüncü kitabı Siyah-Beyaz. Kendi yatağında hem Çağıltılı hem derinden akan öyküler. (Arka kapaktan )
Yazar bu eserle 1993 Yunus Nadi ve Sedat Simavi vakfı ödülünü almış. Turgut Uyar'ın anısına notuyla yazdığı ve kitaba ismini veren hikayede, hayata renksiz gözlerle bir bakış açısıyla kendini inceler. Kırık Fincanlar ise favorim, bir kadın ile erkeğin ateş ile barut hikayesinin bilinç akışı eşliğinde mizahi anlatımı. Cezaevi Günleri, otobiyografik ve kendi özelinde yaftalanmış hayatlar. Çocukluğundan izler taşıyan Ergenekon, Bitli Şair,küçükken alamadığı Bisiklet, Geçmişe yolculuk ile sevdiği kıza benzettiği İstanbul'u şarkılarla yadetmesi çok güzeldi.
Türk edebiyatının değeri bilinmemis yazarlarından biri o. Sahip olduğu naif dil ve keskin gözleme dayalı kurgusuyla apayrı bir yerde. Kütüphanenizde bulundurmanız gereken yükte hafif pahada ağır bu kısa eserleri hemen edinin derim...
“Yoksadığın zaman seninle oynar, sen onunla oynamayı başaramazsan, yenik düştüm öyleyse. Yenik düşmeyi yeğlersen, yenilirsin.”
Yıla öykülerle giriş yaptım:) Siyah-Beyaz yine öykü türünde. Ve yazardan ilk kitabım. 17 öyküye sahip, bir iki tanesi hariç hepsi kısa kısa. İç diyaloglarla, dolayısıyla konuşma diliyle yazılmış. Öykülerinin çoğu kendi anılarını içeriyor. Kelimeleri, cümleleri ifade ediş biçimi o kadar güzel ki hüznü bir anda güldürüye dönüşüyor. Başlarda yoğun bir anlatımla karşılaşabilirsiniz ama devam edin. :) Öykülerin her birini ayrı ayrı çok sevdim. Merak ederseniz yazarım. :) Yazarın anlatımını çok sevdim, bilinç akışını da seviyorum demek ki. Ve Oğuz Atay’ın dostu olduğunu yeni öğrendim Oğuz Atay sevenler eminim Vüs’at O. Bener’i de sevecektir. Fazla sevmeli bir yorum oldu o yüzden okuyun ve sevin. Çok güzeldi.
Vüsat O. Bener ya da Bir Mizah Ustası!Edebiyat
Puan vermedi
Öncelikle, Edebiyatımızdan bu kadar güçlü bir kalemi keşfetmenin mutluluğunu yaşıyorum. Yazarımız biraz gölgede kalmış ya da güneşte pek parlamış, ondan dolayı farkedilememiş. Çünkü öykü dediğimiz zaman, hemen aklımıza gelen birkaç isim var fakat o isimlerin arasında Vüsat O. Bener yok. Nedendir bilmem eleştirmenlerimiz de bu konuda suskunluklarını koruyorlar. Semih Gümüş Hoca hariç, Vüsat O. Bener hakkında kapsamlı bir çalışma yapan var mıdır, bilmiyorum.
Kitaba gelecek olursak: dili son derece yalın ve yoğun. Konular sıradan denebilecek kadar günlük hayattan. Farklı üsluplarla yazılmış öyküler var kitapta. Öyküler otobiyografik nitelikler de taşıyor.
Yazarımızın çok sevdiğim bir özelliği var anlatımında. Mizahı, kara mizahı ve ironiyi o kadar yerli yerinde ve başarılı bir şekilde yediriyor ki anlatıya, hayran kalıyor insan. Velhasıl kelam, bu kadar kudretli bir sanatçı hakkında uzun uzun konuşmak benim ne haddime. Sadece buyrun okuyun ve has edebiyatın lezzetini tadın.
Yazarla yeni tanıstım. Buna vesile olan 1000k ailesine teşekkür ederim. Günlük yaşam konuşmasıyla yazıldığı için öyküler çok hoşuma gitti. Ha birde espirili yazımları:) Kore savaşından önceki hapishane anılarını anlatırken bir anda yaşadıgI takılmak istediği yerleri, kişileri anlatıyor bize. İsimlerin gerçek olması beni hayran kıldı. Ben genelde tarih araştırma okurum. Fakat siyah beyazı okuduktan sonra yAZARIN tüm kitaplarını okuyacağım kesin. Bir çırpıda bitirebileceğiniz bir kitap. Anlamlı güzel mesajlarda içeriyor tabiki. En çok etkilendiğim yeri bisiklet alabilmek için para biriktirmesi oldu. Alamayacağını bile bile. Bakkal borcu yüzünden ise annesine dönüp - bisiklet benim neyime, diye bilme kudreti. Keyifli okumalar.güzel öyküler sizi bekliyor....
Yazar Hakkında
Vüs'at O. BenerYazar · 16 kitap
Vüs`at O. Bener, Türk yazar ve şairdir.
Türkiye'nin ilk fen doktorlarından Raşit Bener'le Mediha Hanımın oğlu, felsefeci 
Cemil Sena Ongun'un yeğenidir. Ayrıca kendisi gibi yazar 
Erhan Bener'in kardeşi, 
Yiğit Bener'in amcasıdır.
Tam adı, Vüs'at Orhan Bener. 1922'de Samsun’da doğdu. İlk, orta öğrenimini Anadolu’nun çeşitli kentlerinde tamamladı. 1941'de Harbiye Mektebi'ni, 1957'de Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi.
Ticaret Bakanlığı'nda raportör, Karayolları Genel Müdürlüğü'nde hukuk müşaviri olarak çalıştı. Ayşe Bener`le evlendi. Bir sendikanın danışmanlığını yürüttü. Emekliye ayrılıp yazarlıkla geçindi.
1950'de New York Herald Tribune gazetesi ile Yeni İstanbul gazetesinin birlikte düzenlediği öykü yarışmasında "Dost" isimli öyküsüyle üçüncülük kazandı. Bu başarı tanınmasını sağladı. Seçilmiş Hikayeler, Varlık, Yeditepe dergilerinde yayınlanan şiir ve öyküleriyle dikkat çekti.
1 haziran 2005`te hayatını yitirdi.
Eserlerinin Özellikleri
Vüs'at O. Bener, eserleri içinde daha çok özyaşamöyküsel nitelik taşıyan öyküleriyle bilinir. Bener, ham gerçekliği edebi bir temele oturtarak ele aldı. Gündelik olaylarla, bilinçaltında birikmiş yaşam parçalarını birleştirdi. Sürekli yeni anlatım biçimleri arayan yazar, bu yönüyle zaman zaman şematizme düşmekle, dış gerçekleri yanlış yerlere koymakla, hatta bozmakla eleştirildi. Bener'in eserlerinde ölüm izleği önemli bir yer tutar. Bunda yazarın genç yaşta doğum sırasında kaybettiği ilk eşi ve doğumdan sonra yaşatılamayan çocuğunun da etkisi vardır. Bu evlilikten sonra tekrar başından evlilikler geçmesine rağmen Vüs'at O. Bener'in çocuğu olmadı. Okurdan çaba isteyen, ayrıksı bir dili olan Bener'in kişilerinin gündelik hayatın ikiyüzlülüklerini dışavuran bilinçakışlarını, Virgül dergisindeki yazısında, Orhan Koçak "iç konferans tekniği" olarak adlandırmıştır. Öykülerinin yanı sıra Vüs'at O. Bener'in şiirleri, kısa dizelerden oluşan, esprili, ironik ve şaşırtıcıdır.
Ödülleri
Ihlamur Ağacı ile 1963 Türk Dil Kurumu Tiyatro Armağanı
İpin Ucu oyunuyla 1980 Abdi İpekçi Armağanı (paylaştı)
2005 İstanbul Kitap Fuarı Onur Yazarı (Vefatı nedeniyle eşi Ayşe Bener tarafından kabul edildi.)
Cemil Sena Ongun'un yeğenidir. Ayrıca kendisi gibi yazar Erhan Bener'in kardeşi, Yiğit Bener'in amcasıdır.
Tam adı, Vüs'at Orhan Bener. 1922'de Samsun’da doğdu. İlk, orta öğrenimini Anadolu’nun çeşitli kentlerinde tamamladı. 1941'de Harbiye Mektebi'ni, 1957'de Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi.
Ticaret Bakanlığı'nda raportör, Karayolları Genel Müdürlüğü'nde hukuk müşaviri olarak çalıştı. Ayşe Bener`le evlendi. Bir sendikanın danışmanlığını yürüttü. Emekliye ayrılıp yazarlıkla geçindi.
1950'de New York Herald Tribune gazetesi ile Yeni İstanbul gazetesinin birlikte düzenlediği öykü yarışmasında "Dost" isimli öyküsüyle üçüncülük kazandı. Bu başarı tanınmasını sağladı. Seçilmiş Hikayeler, Varlık, Yeditepe dergilerinde yayınlanan şiir ve öyküleriyle dikkat çekti.
1 haziran 2005`te hayatını yitirdi.
Eserlerinin Özellikleri
Vüs'at O. Bener, eserleri içinde daha çok özyaşamöyküsel nitelik taşıyan öyküleriyle bilinir. Bener, ham gerçekliği edebi bir temele oturtarak ele aldı. Gündelik olaylarla, bilinçaltında birikmiş yaşam parçalarını birleştirdi. Sürekli yeni anlatım biçimleri arayan yazar, bu yönüyle zaman zaman şematizme düşmekle, dış gerçekleri yanlış yerlere koymakla, hatta bozmakla eleştirildi. Bener'in eserlerinde ölüm izleği önemli bir yer tutar. Bunda yazarın genç yaşta doğum sırasında kaybettiği ilk eşi ve doğumdan sonra yaşatılamayan çocuğunun da etkisi vardır. Bu evlilikten sonra tekrar başından evlilikler geçmesine rağmen Vüs'at O. Bener'in çocuğu olmadı. Okurdan çaba isteyen, ayrıksı bir dili olan Bener'in kişilerinin gündelik hayatın ikiyüzlülüklerini dışavuran bilinçakışlarını, Virgül dergisindeki yazısında, Orhan Koçak "iç konferans tekniği" olarak adlandırmıştır. Öykülerinin yanı sıra Vüs'at O. Bener'in şiirleri, kısa dizelerden oluşan, esprili, ironik ve şaşırtıcıdır.
Ödülleri
Ihlamur Ağacı ile 1963 Türk Dil Kurumu Tiyatro Armağanı
İpin Ucu oyunuyla 1980 Abdi İpekçi Armağanı (paylaştı)
2005 İstanbul Kitap Fuarı Onur Yazarı (Vefatı nedeniyle eşi Ayşe Bener tarafından kabul edildi.)
