Yazar:
Vüs'at O. Bener
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 10 dk.
Sayfa Sayısı:
112
Basım Tarihi:
Mart 2020
İlk Yayın Tarihi:
Mart 2018
Yayınevi:
Yapı Kredi Yayınları
ISBN:
9789750815737
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
İsmim HAWWA olduğu için okumayı seçtiğim bir kitaptı. Zamanında bu nedenle dinlediğim bir şarkı da vardı. "Hawwa'm havalanırsın düşer yuvarlanırsın"
Hawwa hikayesi 21 hikayeden 2.si. Hikaye 3.5 sayfadan bir kaç satır fazla...İlk paragraf şöyle "Benim saçlarım yumuşak. HAWWA'nın saçları keçe gibi. Annem ustura ile iki defa kazıttı saçlarını uzasın diye, ama uzamadı, kısa kaldı. Burnu da öyle biçimsiz ki! Yamyassı. Tıpkı okul kitabımızdaki maymunun burnuna benziyor burnu. Hiç sevmiyorum onu. Pis, hırsız."
Sonraki paragraflarda evin has kızı tarafından ötekiliği görgüsüzleştiriyor, sığınmışlığı pis boğazlı yapıyor Hawwa'yı...
Sonra aniden hastalanıyor ve son paragraf "Sonra annem babamın yüzüne baktı. Babam eğilip doktorun kulağına birşey söyledi. Doktor başını salladı. Sonra Hawwa'nın gözleri açıldı. Annem Hawwa'nın yanına gitti, yatağına diz çöktü. Kızım Hawwa iyi misin evlâdım? dedi. Bak iyileştin artık. Canın bir şey istiyor mu? Ne pişireyim sana? Hawwa baştan bir şey demedi. Sonra gözlerini iri iri açtı. 'BAKLAVA' dedi. Sonra da öldü."
Yazarın hikayeciliği genel anlamda böyle birden başlayan aniden sonlanan hatta hikayeler içinde iç monologlarla seni oradan oraya sürükleyen hikayeler. O yüzden 3-4 sayfadan oluşan hikayeleri bile anlamak çok da kolay değil.
Bana göre bazı yazarlar sadece kendileri için yazarlar ve bu yüzden onları bazı okurlar sever bazıları ise sevmez. Hani güldür güldür de Mesut Enişte diye bir karakter var anlatır anlatır en son cümlesi de demem o ki o ...... ya ne oldu? İşte Vüs'at Orhan Bener hikayelerinin sonunda da böyle kalakalır okuyucu.
"Kitaplar... Yerin dibine batsın kitaplar! Ne öğrettiler bana? Sökebildiler mi içimdeki huzursuzluğu?"
Vüs'at O Bener yeni tanıştığım bir yazar. Ve bana göre gölgede kalmış, gölgede bırakılmış bir yazar. YKY yayınlarına ne kadar teşekkür etsek az. Bener, Burak, Meriç, Baran ve onlarca öykücümüzü sahipsiz bırakmadığı için. Bener'in öyküleri beni çarptı,,, Bener'in öyküleri beni...
Neyse,,, okuyun Bener'i. Okuyun ve öykünün gücünü görün, küçümsenen bu dalın, kaliteli kalemler ile ne kadar iyi olabileceğine şahit olun.
Vüs’at O. Bener’le dan diye tanışmaya çalıştığım için biraz buruk kaldı öyküleri belleğimde. Kimisini öyle sevdim kimisini öyle boş bıraktım ki içimde muhakkak geri dönerek bir şans daha vermeliyim bu kitaba. Ki zaten öyle öykülerini direkt okuyarak sindirmesi zor bir çırpıda değil ara ara açarak birkaç öykü eritmeliydim kanımca.
Kitap inceleme isteğimi durduramıyorum. Aslında bu kitap hakkında pek bir düşüncem yok ama yine de inceleme yapmak istedim.
Kitap 23 hikayeden oluşuyor. Aslında beni etkileyen içinde 2 tane hikaye var ikisini de sizinle paylaşmayı o kadar çok istiyorum ki.
Birisi "Havva"
"Benim saçlarım yumuşak. Havva'nın saçları keçe gibi. Annem ustura ile iki defa kazıttı saçlarını uzasın diye, ama uzamadı, kısa kaldı. Burnu da öyle biçimsiz ki! Yamyassı. Tıpkı okul kitabımızdaki maymunun burnuna benziyor burnu. Hiç sevmiyorum onu. Pis, hırsız.
Bu hikayede beni en çok etkileyen kısımdı, baya derinden...
Diğeri ise "Bisiklet"
Bir teneke kutusunu kumbara yaptık. Salt bir kuruşluklar atıyorum içine nedense! Sallıyorum, ağırlaştıkça büyüyor umudum. Oysa, o yıllarda bile dört beş yıl aynı hızla para biriktirsem, bir bisiklet alamayacağım ortada!
Ola ki, üç dört ay geçti aradan. Okul çıkışı et almaya gönderdi annem. Dönüşte kumbaramı aradım, yerinde yok. Annen sıkıntılı, elinde süpürge ortalığı süpürüyor sözde, elinden aldım süpürgeyi gözleri dolu dolu. İlişti sedire.
"Ay sonunu getiremiyoruz oğlum! Ne yapalım! Bakkala kasaba yüzümüz tutmuyor artık..."
Sarıldım boynuna. Çamaşırın yıprattığı genç ellerini öptüm.
"Haklısın anacağım, bisiklet benim neyime!"
Gönül isterdi ki hikayenin hepsini yazabileyim.
Kitapta anlamadığım hikayeler oldu tabi daha sonra onları tekrar okuyacağım.
Ama en azında Vüs'at O. Bener'in anlatımını görmüş oldum. Çok merak ediyordum ve merakım gitti. Mizahi yapısına da bayıldım ayrıca.
Vüs'at Orhan Bener. İyi ki tanımışım diyorum şu an.Evet okumak için geç kalmis olabilirim ama önemli olan tanımış olmam. Tabi buna vesile olan, okuma etkinliğini başlatan 
Mavi Gecem arkadaşımıza teşekkürü bir borç bilirim. Kendisi etkinliği başlatmasaydi kim bilir ne zaman tanişacaktim yazarimizla.
Kitaba gelince, 21 tane kisa öyküden oluşuyor kitabımız.Her öyküsünün tadı farkli. Ben en cok Dost, Havva ve Bisiklet hikayelerini beğendim.Yazarin insani tebessüm ettiren bir dili var, öykü sonlarında ise buruk bir gülümseme bırakıyor-özellikle bisiklet öyküsünün sonu-.
Öykü güzel şeydir hele ki Vüs'at O. Bener yazmışsa daha bir güzeldir.
Herkese keyifli okumalar.
Mavi Gecem arkadaşımıza teşekkürü bir borç bilirim. Kendisi etkinliği başlatmasaydi kim bilir ne zaman tanişacaktim yazarimizla.
Kitaba gelince, 21 tane kisa öyküden oluşuyor kitabımız.Her öyküsünün tadı farkli. Ben en cok Dost, Havva ve Bisiklet hikayelerini beğendim.Yazarin insani tebessüm ettiren bir dili var, öykü sonlarında ise buruk bir gülümseme bırakıyor-özellikle bisiklet öyküsünün sonu-.
Öykü güzel şeydir hele ki Vüs'at O. Bener yazmışsa daha bir güzeldir.
Herkese keyifli okumalar.
Merhaba;
Benim yazar ile tanışma kitabım oldu Hava.
İçerisinde kısa öyküler var. Zor zamanlarda, okumakta ve odaklanmakta zorlandığınız bir dönemde kolayca okuyabileceğiniz öyküler bunlar.
Farklı konularda yazılmış ama hepsi hayatın içinden, yaşanmış ya da yaşanması mümkün olan olaylar. Genellikle ilk cümleden itibaren kendinizi anlatılan olayın içinde buluyorsunuz.
Yazarın kendine has farklı bir tarzı vardı. Cümlelerinde hafif bir şiirsel tad vardı.
Elbette ki tüm öyküleri sevmeniz mümkün değil ben çoğunu keyif alarak okudum.
Herkese keyifli okumalar dilerim.
YouTube kanalım için;
youtube.com/c/EL%C4%B0FBEGE...
Atom parçalamak için seminerlere başlayacağız, zamanım olmaz diye hemen okumak istemiştim.
Mustafa A. ile farketmeden aynı saniyeler içinde başladık okumaya, eminim benden daha güzel bir inceleme yapacaktır – burada emrivaki yapıyorum hocam, incelemenize başlayınız hemen –
Vüs'at O. Bener’i kpss dönemimden –daha doğrusu öabt- Buzul Çağın Virüsü ile tanıyorum, kimi kandırıyorum tanımıyordum sadece sınavda çıkar diye yazar eser ezberliyorduk.. Neyse ki 
Liliyar http://1000kitap.com/gonderi/32384995 etkinliği ile gerçekten tanışmış oldum.
Önsöz de Murat Yalçın,
“’Okuyun da görün, öykü nedir, iyi bir öykü ne yapar adamı’ dedim hep. Bugünse, ‘Okuyup da tutkunu olmayan okurluğunu gözden geçirmeli’ derim, gönül rahatlığıyla...
Okunup geçilecek bir yazar değil Vüs’at O. Bener: Okurunun dünyaya bakışını, yaşamı algılayışını etkiler, dönüştürür. Neredeyse zihnine sokulmak ister.
Hazırlıklı olun, derim.”
Diyor.. Bende kitaba başlamadan önce buna kendimi hazırlamakla iyi etmişim diyorum.
"Dost, Havva, Kibrit, Boş Yücelik, İlki, Sal, Leblebici, Kuş, Biraz da Ağla Descartes, Siyah-Beyaz, Nihavent Saz Denemesi, Bisiklet, Ergenekon, Kara Tren, Buluşma, Uçak Korkusu, Sünnet, Palto, Ya Herru Ya Merru, Yorumsuz, Bir Bardak Çay" adlı öyküler – 21 öyküymüş yazarken saydım kabul- değişik kitaplarından seçilerek bir araya getirilmiş. Bende iz bırakan bazı öyküler hakkında nacizane yorum yapacağım..
Kitapta genel olarak birinci tekil anlatıcı kullanılmış. Öykülerdeki anlatıcıların kendini sorgulaması, kendileriyle çatışmaları, içinde bulundukları ortama kendini yabancı hissetmeleri iç seslerinin aktarılmasıyla yansıtılmış. Kişilerin düşüncelerini ve iç seslerini tırnak işareti kullanarak ayırmış sürekli. Hemen her öyküde ayrıntıcılığı
Mustafa A. ile farketmeden aynı saniyeler içinde başladık okumaya, eminim benden daha güzel bir inceleme yapacaktır – burada emrivaki yapıyorum hocam, incelemenize başlayınız hemen –
Vüs'at O. Bener’i kpss dönemimden –daha doğrusu öabt- Buzul Çağın Virüsü ile tanıyorum, kimi kandırıyorum tanımıyordum sadece sınavda çıkar diye yazar eser ezberliyorduk.. Neyse ki Liliyar http://1000kitap.com/gonderi/32384995 etkinliği ile gerçekten tanışmış oldum.
Önsöz de Murat Yalçın,
“’Okuyun da görün, öykü nedir, iyi bir öykü ne yapar adamı’ dedim hep. Bugünse, ‘Okuyup da tutkunu olmayan okurluğunu gözden geçirmeli’ derim, gönül rahatlığıyla...
Okunup geçilecek bir yazar değil Vüs’at O. Bener: Okurunun dünyaya bakışını, yaşamı algılayışını etkiler, dönüştürür. Neredeyse zihnine sokulmak ister.
Hazırlıklı olun, derim.”
Diyor.. Bende kitaba başlamadan önce buna kendimi hazırlamakla iyi etmişim diyorum.
"Dost, Havva, Kibrit, Boş Yücelik, İlki, Sal, Leblebici, Kuş, Biraz da Ağla Descartes, Siyah-Beyaz, Nihavent Saz Denemesi, Bisiklet, Ergenekon, Kara Tren, Buluşma, Uçak Korkusu, Sünnet, Palto, Ya Herru Ya Merru, Yorumsuz, Bir Bardak Çay" adlı öyküler – 21 öyküymüş yazarken saydım kabul- değişik kitaplarından seçilerek bir araya getirilmiş. Bende iz bırakan bazı öyküler hakkında nacizane yorum yapacağım..
Kitapta genel olarak birinci tekil anlatıcı kullanılmış. Öykülerdeki anlatıcıların kendini sorgulaması, kendileriyle çatışmaları, içinde bulundukları ortama kendini yabancı hissetmeleri iç seslerinin aktarılmasıyla yansıtılmış. Kişilerin düşüncelerini ve iç seslerini tırnak işareti kullanarak ayırmış sürekli. Hemen her öyküde ayrıntıcılığı
Epeydir merak ettiğim bir yazardı Vüsat O. Bener ve diline alışmak için başlangıç olarak öykü kitabını okumak istedim. Değişik bir anlatımı var, öyküleri bana genel olarak hitap etmedi (ya da okuduğum dönemde zihnim çok dolu olduğu için derinliğine inemedim öykülerin). İçlerinde beni etkileyen öyküler oldu mu, oldu. Özellikle “Biraz da Ağla Descartes”, “Bisiklet”, “İlki” bence en iyileriydi. Öyküler zaten genel olarak kısa ve çarpıcı. Son öykülerin birbirinin devamı olması ve yaşantısından izler taşıması ruhuma dokundu. İç burkan bir tarafı da vardı hepsinin. Hayatın içindendi.
Farklı bir öykü deneyimi için okuyabilirsiniz, belki derinliklerini benden daha iyi hissedersiniz.
Yaşa(yama)mak*
Yaşamak çok nadir rastlanan bir şeydir, çoğu insan sadece vâr olur. Yaşamak ciddi bir eylemdir. Çoğu hesap insanın aklına gelemeyecek anlardan oluşur. Oynayacağı senaryonun devamını bilmeyen, sadece o anki anını bilip oynayan bir oyuncu gibidir insan bu yaşamın içinde. Bundan mütevellittir ki gelecek, bir süre sonra 'o an' olacak olan gelecek, çoğu zaman insanın beklemediği şekilde gelir; iyi yahut kötü yönde. Sanıyorum yaşamak eylemini canlı tutan husus da bu olsa gerek. Nihayetinde bazı şeyleri bilmiyor olmak, biliyor olmaktan daha keyiflidir. Vusat O Bener bu noktada bizlere o usta kaleminin hünerlerini konuşturarak bu durumla ilgili okuduktan sonra öyle kolay kolay unutmayacağımız bir öykü bırakmıştır:Havva
Öykü, öyle görüldüğü üzere basit olan, sadece birkaç kişinin bir anını yahut genel hayat akışının özetinin 2-3 sayfaya sığdırılması değildir. Hiçbir zaman öyle bir amaçla kaleme alınmamıştır öykü. Sınırlı bir alana sahiptir öykü. Bir roman gibi değildir mesela. Bir roman gibi detaylarda boğmaz bizi. Romanlar gibi sınırsız bir alana sahip değildir. Öyküde ne anlatmak istediğimizi, nasıl anlatacağımızı düşünmek, yazma sürecimizden çok daha uzun sürer mesela. Bir ana konu belirlediğimizde sağdan, soldan bitmek bilmeyen betimlemelerden uzak, okurun hafızasında güçlü durması adına sürekli tekrarlamalardan uzak bir anlatım oluşturmak pek meşakkatli bir şeydir. Bu öyküde de bunun izlerini görmek pek mümkün.
Kristeva, bir şeyi tiksindirici kılanın, iğrenç kılanın kirlilik veya hastalık olmadığını, bir düzeni, bir sistemi veya bir kimliği rahatsız eden şey olduğunu söyler. Ona göre iğrenç abject, “sınırlara, konumlara ve kurallara saygı göstermeyen bir şeydir” Havva da evin sahiplerini birçok kez kızdıracak, pek mantık çerçevesi dahilinde hareketlere sahip olmayan
'Beklenebilirdim' demiş , Vüs'at o Bener. Tekrar tekrar okudum kelimeyi. Farklı tonlamalarla tekrar tekrar. Sanki altı yüz sayfalık kitabı bitirdim. Sanki heyecandan gece gündüz okuduğum kitabın kapağını kapatıp düşüncelere dalmış gibi hissettim.Dünyanın en acıklı kelimesi gibi geldi. Gidenin arkasından sesleniş gibi. Yine hak yerini bulmamış gibi. Hiçbir cümle bu kadar kısa olup sayfalarca şey anlatamazdı . Yine de 'beklenebilirdim'.
Yazar Hakkında
Vüs'at O. BenerYazar · 16 kitap
Vüs`at O. Bener, Türk yazar ve şairdir.
Türkiye'nin ilk fen doktorlarından Raşit Bener'le Mediha Hanımın oğlu, felsefeci 
Cemil Sena Ongun'un yeğenidir. Ayrıca kendisi gibi yazar 
Erhan Bener'in kardeşi, 
Yiğit Bener'in amcasıdır.
Tam adı, Vüs'at Orhan Bener. 1922'de Samsun’da doğdu. İlk, orta öğrenimini Anadolu’nun çeşitli kentlerinde tamamladı. 1941'de Harbiye Mektebi'ni, 1957'de Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi.
Ticaret Bakanlığı'nda raportör, Karayolları Genel Müdürlüğü'nde hukuk müşaviri olarak çalıştı. Ayşe Bener`le evlendi. Bir sendikanın danışmanlığını yürüttü. Emekliye ayrılıp yazarlıkla geçindi.
1950'de New York Herald Tribune gazetesi ile Yeni İstanbul gazetesinin birlikte düzenlediği öykü yarışmasında "Dost" isimli öyküsüyle üçüncülük kazandı. Bu başarı tanınmasını sağladı. Seçilmiş Hikayeler, Varlık, Yeditepe dergilerinde yayınlanan şiir ve öyküleriyle dikkat çekti.
1 haziran 2005`te hayatını yitirdi.
Eserlerinin Özellikleri
Vüs'at O. Bener, eserleri içinde daha çok özyaşamöyküsel nitelik taşıyan öyküleriyle bilinir. Bener, ham gerçekliği edebi bir temele oturtarak ele aldı. Gündelik olaylarla, bilinçaltında birikmiş yaşam parçalarını birleştirdi. Sürekli yeni anlatım biçimleri arayan yazar, bu yönüyle zaman zaman şematizme düşmekle, dış gerçekleri yanlış yerlere koymakla, hatta bozmakla eleştirildi. Bener'in eserlerinde ölüm izleği önemli bir yer tutar. Bunda yazarın genç yaşta doğum sırasında kaybettiği ilk eşi ve doğumdan sonra yaşatılamayan çocuğunun da etkisi vardır. Bu evlilikten sonra tekrar başından evlilikler geçmesine rağmen Vüs'at O. Bener'in çocuğu olmadı. Okurdan çaba isteyen, ayrıksı bir dili olan Bener'in kişilerinin gündelik hayatın ikiyüzlülüklerini dışavuran bilinçakışlarını, Virgül dergisindeki yazısında, Orhan Koçak "iç konferans tekniği" olarak adlandırmıştır. Öykülerinin yanı sıra Vüs'at O. Bener'in şiirleri, kısa dizelerden oluşan, esprili, ironik ve şaşırtıcıdır.
Ödülleri
Ihlamur Ağacı ile 1963 Türk Dil Kurumu Tiyatro Armağanı
İpin Ucu oyunuyla 1980 Abdi İpekçi Armağanı (paylaştı)
2005 İstanbul Kitap Fuarı Onur Yazarı (Vefatı nedeniyle eşi Ayşe Bener tarafından kabul edildi.)
Cemil Sena Ongun'un yeğenidir. Ayrıca kendisi gibi yazar Erhan Bener'in kardeşi, Yiğit Bener'in amcasıdır.
Tam adı, Vüs'at Orhan Bener. 1922'de Samsun’da doğdu. İlk, orta öğrenimini Anadolu’nun çeşitli kentlerinde tamamladı. 1941'de Harbiye Mektebi'ni, 1957'de Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi.
Ticaret Bakanlığı'nda raportör, Karayolları Genel Müdürlüğü'nde hukuk müşaviri olarak çalıştı. Ayşe Bener`le evlendi. Bir sendikanın danışmanlığını yürüttü. Emekliye ayrılıp yazarlıkla geçindi.
1950'de New York Herald Tribune gazetesi ile Yeni İstanbul gazetesinin birlikte düzenlediği öykü yarışmasında "Dost" isimli öyküsüyle üçüncülük kazandı. Bu başarı tanınmasını sağladı. Seçilmiş Hikayeler, Varlık, Yeditepe dergilerinde yayınlanan şiir ve öyküleriyle dikkat çekti.
1 haziran 2005`te hayatını yitirdi.
Eserlerinin Özellikleri
Vüs'at O. Bener, eserleri içinde daha çok özyaşamöyküsel nitelik taşıyan öyküleriyle bilinir. Bener, ham gerçekliği edebi bir temele oturtarak ele aldı. Gündelik olaylarla, bilinçaltında birikmiş yaşam parçalarını birleştirdi. Sürekli yeni anlatım biçimleri arayan yazar, bu yönüyle zaman zaman şematizme düşmekle, dış gerçekleri yanlış yerlere koymakla, hatta bozmakla eleştirildi. Bener'in eserlerinde ölüm izleği önemli bir yer tutar. Bunda yazarın genç yaşta doğum sırasında kaybettiği ilk eşi ve doğumdan sonra yaşatılamayan çocuğunun da etkisi vardır. Bu evlilikten sonra tekrar başından evlilikler geçmesine rağmen Vüs'at O. Bener'in çocuğu olmadı. Okurdan çaba isteyen, ayrıksı bir dili olan Bener'in kişilerinin gündelik hayatın ikiyüzlülüklerini dışavuran bilinçakışlarını, Virgül dergisindeki yazısında, Orhan Koçak "iç konferans tekniği" olarak adlandırmıştır. Öykülerinin yanı sıra Vüs'at O. Bener'in şiirleri, kısa dizelerden oluşan, esprili, ironik ve şaşırtıcıdır.
Ödülleri
Ihlamur Ağacı ile 1963 Türk Dil Kurumu Tiyatro Armağanı
İpin Ucu oyunuyla 1980 Abdi İpekçi Armağanı (paylaştı)
2005 İstanbul Kitap Fuarı Onur Yazarı (Vefatı nedeniyle eşi Ayşe Bener tarafından kabul edildi.)
