Mustafa KIRLI
@Mustafa2006
Reklam
Kitabı okuduktan sonra internette Ahmet Ümit'in bu kitabın öyküsününü anlattığı videosunu izledim. Video kitabı incelemeden önce çok yararlı oldu. Eğer izlemeseydim bu polisiye bir kitap olmamış, hiç Agatha veya Tess gerilimi yaşatmıyor diye başlardım eleştirmeye. Videoda açıkça bu yazarlardan farklı bir polisiye yazmak istediğini belirtiyor Ahmet Ümit. Evet işin içinde bir miktar polisiye var ama gerilim, yüksek bir tempo yok. Yazar bunun yerine karakterlerin psikolojik tasvirleriyle öne çıkmış. Yazar diyor ki ben bir roman yazıyorsam kişilerin zihninde yaşadıklarını da yansıtabilmeliyim. Ve istediğini de başarmış. İçinde bir miktar polisiye olan güzel bir psikolojik kitap.
Sadece katil kovalamaktan ibaret olmayan polisiye kitaplarını çok severim. Bu kitapta olduğu gibi daha doğrusu Ahmet Ümit kitaplarında olduğu gibi. Hıristiyanlık, Süryanilik, Nusayrilik, Mor Gabriel... Elbette bu kadar değil. Devletin o dönemki Güneydoğu politikaları. Ve beni oldukça şaşırtan bir milliyetçilik tespiti. Kitap okurken eliniz ister istemez telefona gidecek bu sefer çünkü yazar sizi merak ettirecek.
Kitap ritüelleri olan bir cinayetle başlıyor. Farklı yollara sapa sapa devam ediyor ama konu bütünlüğünü bozmadan. Bu tarz kitaplarda katili tahmin etmekle uğraşmam kitabın beni katile götürmesini isterim ama bu kitapta katil kendini belli ediyor. Heyecan kaçırıyor mu? Hayır. Çünkü cinayet sebebini tahmin edemiyorsunuz bu sefer. Ayrıca romandaki karakterlerin her birinin iç dünyaları çok ustaca tasvir ediliyor. Bazen Başkomiser Nevzat olup Evgenia'ya koşup gidesiniz geliyor bazen Komiser Ali olup Zeynip'i kıskanıyorsunuz. Bilgi yüklü olması, temposunun yüksek olması ve karakterlerin dünyalarına girebilmesi sayesinde okunması gereken bir kitap.
