Hanımefendi;
Beni yakmış olduğunuz ateş o kararmış
buğuları üreterek öylesine narin bir duman
çıkarıyor ki, ondan gözlerinizin karardığını
inkâr edemeyeceksiniz. Yalnızca bakışınızın
gücü, gurur silahlarını elimden düşürdü ve
sizden hayatımı talep etmenizi yakarmaya
sürükledi beni. Yenilmeyi isteyen biri gibi
savaşmaya başlayan ben, saldırınıza
bedenimin en korumasız kısmını, zaten kan
gözyaşları dökmekte olan -bir anlık ilginizin bir
olta yemi vazifesi görüp, zaten susuz bırakmış
olduğunuz evimi yangının avı haline
getirmesinin kanıtı bu- bir kalbi sunarak tüm
varlığımı zaferiniz için seferber ediyorum!
“Bak, öldün! Seni vurdum!” derdik. Oynadığımız hep savaştı.
Bir takım halinde, teke tek ya da yalnızlık fantezisi içinde.
“Böyle oynamayın, yoksa bu şekilde büyüyeceksiniz” derdi
anne ve babalarımız. Biraz da tehdit, fakat başka türlü olmamızın
yolu yoktu. Oyuncaklara ihtiyacımız yoktu. Eski bir çubuk elimizde
silah olurdu, çam kozalakları da bomba. Çocukluğum sırasında,
bir hedefi seçmeden ve bombalamadan, ne dışarıda ne de
evde tuvalette bir kere işediğimi hatırlamıyorum. Böylece beş yaşına
gelince artık olgun bir bombardımancı olmuştum.
“Eğer herkes savaşçılık oynarsa, savaş çıkar” derdi annem.
Gayet haklıydı, öyle de oldu.
Ondan Tom Castro diye söz ediyorum, çünkü 1850 dolaylarında
Talcahuano, Santiago ve Valparaiso sokakları ve evlerinde
bu adla tanınıyordu. Şimdi bu kıyılara gene bu adla
geri dönmesi -yalnızca bir hortlak ve hafif bir okuma metni
olarak da olsa- cuk oturmaktadır.
