Mustafa baran
@Mustafabrn
7 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
Camus bize şunu gösterir:
İnsan çoğu zaman gerçekten yaşamaz, başkalarının onayladığı gibi yaşar.
Meursault bu oyunu reddeder ve bunun bedelini öder.
Bu yüzden toplum onu anlamaz, dışlar ve sonunda yok eder.
Kitabın ana sorusu ise :
Kendi gibi yaşamak mı daha doğru, yoksa kabul görmek için yalan bir hayat sürmek mi?
Reklam
“Böyle Buyurdu Zerdüşt”, Nietzsche’nin insanı sürü psikolojisinden kurtulmaya çağırdığı bir eserdir. Kişiye, başkalarının değerlerini değil, kendi yaşam yasasını yaratma sorumluluğunu yükler. Kitabın ana mesajı nettir: Gerçek özgürlük, kendini aşmayı göze alanların dünyasında başlar.”
Simyacı aslında basit bir hikâyenin ardına gizlenmiş derin bir felsefedir.
Paulo Coelho bize Santiago’nun yolculuğunu anlatırken, aslında her birimizin içindeki “kendi yolculuğunu” işaret eder. Çoban Santiago’nun peşine düştüğü hazine, gerçekte dışarıda bir yerde saklı altınlar değil; insanın özünde, kalbinde saklı olan hakikattir. Yani asıl hazine, “kendi kaderini yaşamak cesareti”dir.
Kitap bize şunu söyler:
İnsan, hayatta ne kadar işaretlere kulak verirse, o kadar kendi yoluna girer. Tesadüf yoktur; evren, sen kendi öz yoluna çıktığında sana yardım etmeye başlar.
Kalbinin sesini duymak, aklın oyunlarını aşmaktır. Çünkü akıl çoğu zaman korkularla konuşur, kalp ise hakikatle.
Gerçek özgürlük, başkalarının dayattığı hayatı değil, kendi “kişisel menkıbesini” yaşamaktır.
Bence en vurucu tarafı ise şudur: Santiago, sonunda hazinenin aslında en baştan beri bulunduğu yerde, yani kendi içsel yolculuğunda olduğunu anlar. Bu bize “insanın hakikati dışarıda değil, kendi içinde araması” gerektiğini hatırlatır.
Kısacası Simyacı, insana şunu fısıldar:
Dünyanın en büyük sırrı, senin içindedir. Cesaretin varsa onu aramaya çık, çünkü evren seninle işbirliği yapacaktır. Tabi cesaretin varsa......
Kitap kısa anlamlı aslında bizlere ; İnsan, ekmekle karnını; ama yalnızca sevgiyle ruhunu doyurur.
Yani varlığımızı sürdüren şey beden değil, kalbin içindeki şefkattir.
İnsan, ancak başkasının acısını hissedip onun için yaşayabildiği ölçüde gerçekten insandır.
İnsanı yaşatan, sevginin evrensel yasasıdır.
İlişkide hissettiğiniz her şeyin altında sevginin yanı sıra bağlanma biçiminiz var. Yani bazen tartışmalarınızın, bazen de yakınlaştığınız anların sebebi “karakteriniz” değil, bağlanma stiliniz olabilir.
Eğer biri kaygılıysa, sevgisini sürekli teyit etmek ister. İçinde “ya kaybedersem” korkusu vardır.
Eğer biri kaçıngansa, fazla yakınlıkta daralır, ama bu sevgisiz olduğu anlamına gelmez. Sadece farklı bir savunma şeklidir.
Güvenli bağlanan biri ise huzur verir, yanındayken “Ben olduğum gibi yeterim” hissi uyandırır.
Aslında gerçek partnerinizle ;
Bazen suskunluk mesafe koymak için değil, sadece nefes almak içindir.
Bazen sorular “çok seviyorum ama kaybetmekten korkuyorum” demektir.
Ve bazen sarılmak, kelimelerden çok daha güçlüdür.
Bu kitap aslında şunu fısıldıyor:
“Sevgi zaten var. Önemli olan, birbirinizin bağlanma biçimini fark etmek ve ona göre dokunmak.”
Yani sen kaygılıysan, o seni sakinleştiren güven olabilir.
O kaçıngansa, sen ona “yanındayım ama nefesini de kısıtlamıyorum” diyebilirsin.
Ve güvenli bağ kurmayı birlikte öğrenebilirsiniz.
Sevmek sadece kalpten değil, aynı zamanda bağlanmaktan da geçiyor. Benim için önemli olanda okuduğum kişiyle bağ kurabilmemdi. Ve kurduk...
Reklam