Em bawerî bi dîneke wisa anîne ku, emr dike ku em ji letîfeyên (hesên) xwe bigire heta hemî endamên (ezayên) bedena xwe bêne terbiye kirin.
Di heman demê de, em gihîştine îmaneke wisa ku, barekî (dozekî) mezin datîne ser milên me, çareya (bijartiya) me tune ye ku em him îman bikin him jî barê doza xwe ranekin.
Ev doz ne tenê bi me re û ne jî tenê bi roja îro re girêdayî ye. Ew dozeke wisa ye ku, ji sedsalên berê ve tê û bi rêya me ve bi sedsala (esra) pêş ve tê girêdan.
Û ew emaneta (destnişankirî) zatî wisa ye ku, mirov ne ji dûrketinê (imtina) lê ji hilgirtinê ditirse.
Îzzedîn Yildirim