Kitap okumak, şiir yazmak, resim yapmak, ... Sadece boşluğa bakmak, anlamsızca,bomboş... Kendini bu güzelliklerden yoksun bırakmak,... Yalnızlığa ve karanlığa bürünüp dipsiz bir kuyuya düşmek....
Sabit bir hayat aramaktadır insan; korkuların, acıların olmadığı ve risklerin bulunmadığı. Heyecanlı geçişleri engelleyerek tehlikeleri aklınca yok etmek ister. Oysa yok ettiği şey kendi varlığıdır, kendisidir. İnsan herşeyi sabitleyerek ruhunu felç etmektedir. Halden hale geçemeyeceği, zahiren sorunsuz ama gerçekte durağan bir hayat yaşayarak terakkisini durdurmakta ve yokluğa karışıp gitmektedir.
"Yaşamını bir bütün olarak düşünüp kaygılanma. Önceden başından geçmiş ve sonradan başına gelecek olan kederleri hep bir aradaymışlar gibi düşünme." " Henüz yanına gelmediğin bir köprüden geçmeye uğraşma."