Bilmem nasıldır sizin orda akşam :
Güneş mi batar? Gün mü biter ansızın?
Ama hep o sızıdır içe düşen,
Hep o gurbet acısı..
Deniz, açıla açıla gider,
Dağlar kapana kapana gelir
Ne bu geliş banadır,
Ne giden beni götürür..
Cemal Süreya
“bir gece sabaha karşı
en kilitli kapılarım açılacak
yalnızlığımdan çıkıp gideceğim
ne sensiz kalırsam korkusu
ne kitaplarda okuyup altını çizdiklerim
ne alkol tutabilecek beni
ne ölüm telaşı"
Attila İlhan
Mektepte bize şiir ezberletmişlerdi. İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış.