Mutnefertari
@Mutnefertari
Historynin story tarafından. Geceli.
Şu anda okuduğu kitap
"Yalnızca algılayabildiğimiz kadarını biliriz, deneyimlediğimiz her şey, en nihayetinde, algılayabildiklerimizden ibarettir. Neye baktığın değil, ne gördüğün önemlidir."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir kitaptan ne bulacağınız o eserden ne beklediğinizle ilgili, bir süredir adını çokça gördüğüm Gece Yarısı Kütüphanesi'ne başlarken hoşça vakit geçiririm diye umuyordum ama hayata tutunmak adına güzel detaylar yakaladım.
Spoilersiz alıntılarım şöyle:
#1 "Bazen öğrenmenin tek yolu yaşamaktır."
#2 "Belki intihar edecek hali bile yoktu. Belki bazı hayatlarda hiçbir şey yapmadan öylece durmaktan başka bir şey istemiyor ve değişmeyi denemiyordum bile belki de çoğu hayat böyleydi."
#3 "Kendime yalnızlıktan iyi bir dost bulamadım."
#4 "Doğanın bir parçası olmak yaşama isteğinin de bir parçası."
#5 "Hayatını acı çektiği için değil, acıyı dindirmenin bir yolu olmadığına kendini inandırdığı için bitirmek istediğini anlamıştı."
#6 "Her şey olmak hiçbir şey olmamaktır."
#7 "Yalnızca algılayabildiğimiz kadarını biliriz, deneyimlediğimiz her şey, en nihayetinde, algılayabildiklerimizden ibarettir. Neye baktığın değil, ne gördüğün önemlidir."
#8 "Kaçıp gitmek istediğimiz yerin kaçtığımız yerle aynı olduğunu görmek tam bir aydınlanmaydı. Hapishanenin bir yer değil, bakış açınız olduğunu anlamak..."
Bazı kitaplar vardır insanda derin izler bırakır, Tatar Çölü de onlardan biri...
Uzun zamandır bir edebi eserden bu kadar keyif almamıştım. Kitabın eskimeyen diyebileceğim bir özelliği var, yayınlandığı 1940 yılından bu yana hayatımız "modernleşme" anlamında pek çok değişikliğe uğramış olsa da kurgu insan ruhundaki değişiklikler ve beklentiler olduğundan; eskimeyen, beklentilerimizin değişmesi üzerine nefis gözlemler içeren bir başyapıt diyebilirim. Yalnızlığa giden içsel yolculuk bundan iyi anlatılamazdı belki de...
İçerikten bir tadımlık paylaşarak incelememe son vereyim:
"...
Yavaş yavaş güveni azalıyordu. İnsanın, tek başına olduğu ve hiç kimseyle konuşmadığı zaman bir şeye inanması çok zordur... İşte tam da o dönemde Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde diğerlerinin duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti."
