Yazar:
Dino Buzzati
Çevirmen:
Nihal Önol
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 56 dk.
Sayfa Sayısı:
174
Basım Tarihi:
1996
İlk Yayın Tarihi:
1940
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
Il Deserto Dei Tartari
Orijinal Dil:
İtalyanca
Orijinal Ülke:
İtalya
ISBN:
9789755106816
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
10 diğer baskı · Tümünü Göster
Tatar Çölü
19bin okunmaİletişim Yayınevi · Kasım 2018 · 232 s.
Tatar Çölü
205 okunmaVarlık Yayınları · 1968 · 247 s.
Tatar Çölü
252 okunmaİletişim Yayınları · 2013 · 232 s.
Tatar Çölü
83 okunmaCan Yayınları · 1996 · 174 s.
Tatar Çölü
62 okunmaİletişim Yayınları · 1991 · 217 s.
The Tartar Steppe
3 okunmaSecker & Warburg Ltd · 1952 · 214 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Umudun peşinde…Edebiyat
Bir umudun peşinde koca bir ömür…
Karakterimiz beğenmediği o ıssız kaleye sadece dört ay içinde alıştı ve alışkanlıklarının tutsağı oldu, konfor alanından çıkamadı, karşısına fırsatlar çıkmasına rağmen bir şeyleri değiştirmek için çabalamadı ve böylece bir ömür geçti. Yaptığı şey bir umudun peşinde sadece beklemekti, pasif bir bekleyiş. Bir gün gelecek ve işe yarayacaktı, o gün bütün bu bekleyiş anlamlı hale gelecekti, peki ya bugün ? Yarınlar uğruna bugünü tüketti.
Bu kitabı okuduktan sonra kendime sordum; ben bugünümü güzelleştirmek için neler yapıyorum, yarın için koyduğum hedefler uğruna bugünümden vazgeçmeden çabalıyor muyum ?
Neyi bekler insanoğlu, alışkanlıkların bildik rahatlığını mı, kaybetmemek için mi beklemeyi tercih eder, ya da geleceğini umduğu tek bir önemli anı, olayı başarıyı, önemsenmeyi..yaşamak için mi beklemeye kendini mecbur eder?
Verdiğimiz kararların bütün hayatımızı nasıl etkilediğini görürüz. Bu kitabı hayatımızın sonunda değil başında okumalı..kitap bitince 'bu ömrü neye vermeli' diye sorgulatan bir roman.
DİL-MEKAN
*Romanda yaşanan andaki ruh ve duygu düşünceler iyi anlatılmış
*mekan zaman önemli değil mühim olan yaşananlar olsa da mekan yani kale önemli bu nedenle kale’yi ayrıca aşağıda incelemek istedim.
* Roman, İnsanı yöneten iki şey KORKU VE UMUT üzerinden kurgulanmış.
KITABIN ADI
*Kitabın adı Düşmanın geldiği yer: Tatar çölü
Düşman kim, Düşman nerden geliyor?, Neden Tatar? Tatarlar kim? Batının yüzyıllardır korkusunu canlı tutmak gelecekler gelecekler diye hazırlıklı olmak.Diri olmak
Kitabı kült yapan şey belki de düşmanın Tatar çölünden gelmesi..
hayali düşman yaratarak toplumu kendi eteği altında toplamak sadece diktatörlerin değil devletlerin sevdikleri yöntem.Düşman (hayali düşman) bir gün saldıracaklar diye diye devamlı tetikte durmak. Bekle bekle kork . bilirsiniz korkmak diri tutar.
Romanda yaratılan hayali düşman neden bir türlü gelmiyor.. Hayali düşman bir umut mu , kim için umut, beklemeye anlam katan düşman.
Düşman , Ülkeyi yönetenler için bir çözümdü çünkü bir düşman yaratılacak ve halkı bu düşmandan yalnızca kendileri kurtaracaklardı. Şan, şeref peşinde koşan Drogo için barbarlarla savaş onun kahramanlık umutlarının geçekleşmesi anlamına geliyordu. Ancak düşman yoktu işte…Drogonun büyük hayalleri kahramanlık emelleri yolun yeknesaklığı sıradanlığı içinde erimektedir. Hayattan beklediği kahraman bir yazgı vasat bir yazgıya
Giovanni sabırla, o hiç gelmeyecek anı beklemektedir. Ah Giovanni yılların gitti. Ha bugün ha yarın, oldu olacak derken güzelim hayatın bir beklenti uğruna heba oldu. Harcamakla tükenmeyecek servet gibi gördüğün zamanlar bitti, tükendi. Beklediğin fırsat geldiğinde ise gücün kalmadı. Ömrün yetmedi. İlla burada kahraman olacağım diye tutturmana ne gerek vardı. Yazgımızı kendimiz çiziyoruz, bazen almamız gerek kararları almadığımızda, bazen korktuğumuzda, bazen öyle sandıklarımızda. Başka bir hayatın mümkün olduğuna inanmak için ömrümüzün geçmesine gerek yok. Hayatımıza her zaman yeniden başlamak mümkün. Yüzbaşı Drogo yaşamaktan korkmasaydın, yalnızlığını sevip, kibrin rüzgarlarına kapılmasaydın belki senin içinde başka hayatlar mümkün olurdu.
Bizler için yerinde bir ilham kaynağı olan Tatar Çölü kitabını okudum, sevdim, ruhuma bir ilmek attım.
Çok dinlendirici bir eser diyebilirim.Ruhunuzu yormayan boşlukların çok olduğu (boşluk derken neyi kastetdigimi bende bilmiyorum) bir hikaye.Evet hikayede bir kaç olay var ama daha çok duyguların anlatımından oluşan , herşeye anlam yükleyen mesela güneşin doğarken kale duvarina yansımasıyla hissedilen duyguyu anlatan hayal gücünüze hitab eden bir eser. Durağan olmasına rağmen akıcı diliyle sıkmıyor.Anafikri; "zamanın kıymeti" gençken hep daha erken deriz erteleriz, orta yaşlarda hala vakit var deriz erteleriz ve bir de bakmisiz ki artık bitmiştir. Farkında olmadan doyurucu anlamlı bir hayat yaşamadan zaman tükenmiştir....Mesela benim için "bitti"....Tavsiye ederim.Keyifli okumalar.....
7/10
2023 9. kitabı
Giovenni Drago Bastiani Kalesine atanmıştır. ama bu kale şehirden uzakta herkesin unuttuğu bir yerdedir. Oraya gittiğinde Üstü ona gidebileceğini ama yine de kariyeri için dört ay kalmasının daha iyi olacağını söyler. 4 ay otuz yıl olur. Onu oraya bağlayan Tatarların gelip savaş çıkaracağı inancıdır. Bu dünyada var olma çabasıdır. Çünkü o bir askerdir ve öyle var olacaktır. Kale, çöl, Tatarlar bir metofor aslında insanın yalnızlığına da değinmiş kitap. Her insan kendi kalesini korur ama kendi kalesinde yalnızdır. Giovanni de yılların nasil geçtiğini anlamaz, her şey sıradandır ama umudunu da yitirmez. Kitabi okurken esrarengiz bir şey olacak sanılıyor sonra her şey selamlaşıyor. Tatarlar falan gelmeyecek diyorsunuz sonra Giovenni'nin inandığı gibi okuyucu da Tatarların geleceğine inanıyor. O kalede kalmak için kendine uydurduğu bir bahane sanıyorsunuz o kalede bir gizem var izlenimi uyanıyor. En sonunda diyorsunuz ki bişey olmayacak işte tam da o anda kitabın sonlarında Tatarlar geliyor ama ne yazık ki Giovanni hastalanıyor ve yıllarca beklediği şey gerçekleşmiyor.
Bazı kitaplar vardır insanda derin izler bırakır, Tatar Çölü de onlardan biri...
Uzun zamandır bir edebi eserden bu kadar keyif almamıştım. Kitabın eskimeyen diyebileceğim bir özelliği var, yayınlandığı 1940 yılından bu yana hayatımız "modernleşme" anlamında pek çok değişikliğe uğramış olsa da kurgu insan ruhundaki değişiklikler ve beklentiler olduğundan; eskimeyen, beklentilerimizin değişmesi üzerine nefis gözlemler içeren bir başyapıt diyebilirim. Yalnızlığa giden içsel yolculuk bundan iyi anlatılamazdı belki de...
İçerikten bir tadımlık paylaşarak incelememe son vereyim:
"...
Yavaş yavaş güveni azalıyordu. İnsanın, tek başına olduğu ve hiç kimseyle konuşmadığı zaman bir şeye inanması çok zordur... İşte tam da o dönemde Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde diğerlerinin duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti."
Tatar Çölü, yalnızlığın, yanlış tercihlerin, alışmanın, vazgeçememenin, beklemenin, umut etmenin, acı çekmenin, özlemenin, yaşamın, ölümün kitabı... Kısacası insan hayatı içerisinde yer alan en gerçek duyguların kitabı.
Yalnızlık ömür boyudur. İnsan ne kadar büyük kalabalıklar içerisinde bulunursa bulunsun yalnızdır. Ne yaparsa yapsın bu uçsuz bucaksız yalnızlık hissini, yüreğindeki o kocaman boşluğu söküp atamaz. Bir yakınımız öldüğünde, en yakın arkadaşımızla kavga ettiğimizde, sevgilimizden ayrıldığımızda o yalnızlık hissini en derin şekilde yaşarız. Çünkü beklemediğimiz ve hiç ummadığımız bir durumla karşı karşıya kalmışızdır. İşte o an yüreğimizin sesini dinlediğimizde ne kadar yalnız olduğumuzun farkına varırız. Ve hiç kimse bu yalnızlık hissimize gelip de çare olamaz. Çünkü acı çektiğimizde o acımız sadece kendimize aittir. Bize özeldir. O acıyı birazcık olsun dindirmemiz, acımızdan bir parça olsun alıp başkasına vermemiz mümkün değildir. Kurulacak hiçbir cümle veya söylenecek söz acımızı dindirmeye, yaralarımıza merhem olmaya yetmez. İşte o zaman anlarız ki, yalnızızdır, hem de yapayalnız...
Yalnızlığımızın içerisinde hep bir bekleyiş, hep bir umut ediş vardır. Bir gün, yıllar boyunca beklediğimiz ve olmasını hayal ettiğimiz şeyler olacak diye bekleriz. O kutlu günü iple çekeriz. Geleceğin bizim için çok daha güzel bir hayat hazırladığını umut ederiz. Hatta bütün hayatımızı belki de o beklediğimiz gaye uğrunda gözümüzü kırpmadan harcarız. Yıllarımızı, senelerimizi o kutlu gün için feda ederiz. O gün geldiğinde bütün çabalarımızın ve emeklerimizin karşılığını bulacağını ve o günden sonra çok daha güzel bir hayata sahip olacağımızı umut ederiz. Peki ya o beklediğimiz kutlu gün hiç gelmezse? Daha doğrusu kitaptaki soruyu direkt sorayım: "Ya, gayet sıradan bir
Ben bir eseri okuduğumda, eğer o eser güzelse etkisinden kolay kolay çıkamam. Zaten etkisinde kalmadığım esere de güzel demem. Döner döner okurum çarpıcı yerlerini. Bu okumalarımda bir de bakarım ki, bir yığın çarpıcı şey varmış ve ben onları kaçırmışım. Esere başlamadan önce ne önsöz okurum ne de hakkında yazılmış şeyleri. Anlamak için kendime şans vermek isterim. Öyle olmazsa insan kendi okumasını asla yapamaz, diye düşünürüm.
Tatar Çölü’nü okuduğumda da öyle oldu işte. Döndüm okudum, okudum düşündüm. Sonra, bakalım ne demiş el alem diye, diğer okurların, eleştirmenlerin yazılarını okudum. Yalnızlığın kitabı diyorlardı, evet öyleydi. Kaderden kaçılmayacağını söylüyorlardı, evet o da vardı. Umut ve beklemek de vardı. Bunların hepsi vardı evet. Eğer Drogo bir subay olmasaydı bunlarla yetinebilirdim. Bir öğretmen olsaydı ya da bir yazar.
Oysa bir subaydı o. Tüm eğitimini olacak bir savaş üstüne kurmuş bir askerdi. Hayatını anlamlandıran şey, savaş denilen ve her gün yaşayamayacağımız bir anomaliydi. Beklentisi, kendisi öyle sanmasa da, uzak bir geleceğe programlanmıştı. Mesleki beklentisi hayat beklentisine dönüşmüş bir anomaliye evrilmiş bir insan. Bir öğretmen olsaydı eğer, bir sonraki dersi bekleyecekti. Mesleğiyle hayatı bir noktadan sonra ayrışacaktı. Mesleği dışında da bir hayatı olacaktı. Ya da bir yazar olsaydı, hep anı yaşayacaktı. Hayatını gözlemle, gözlemini yansıtmak için yazdıklarını düzeltmekle geçecekti.
Benim okumama göre Drogo kendi seçimini yaşadı. Uzak geleceğin belirdiği, hayata geçtiğine inandığı zamanda da, kifayetsiz kalmış, tükenmiş ömrünü kucağında bulduğunda, “ben ne ettim, ne boş şey uğruna tükettim hayatımı” diye, ondan hiç düşünmedi. Finalini okuyunca anlayacaksınız ne demek istediğimi.
Çünkü onun seçimi tamamen kendi inisiyatifiyleydi.
Artık sonuna gelmiş olsam bile beklemeye değmiş diyebilmeli.Edebiyat
Tatar Çölü, okurunu bekleme üzerine düşüncelere sürükleyen oldukça etkileyici bir eser... Kitapta bir teğmen olan karakterimiz Drogo'nun ilk ataması Tatar Çölü'ndeki Bastiani Kalesi'ne yapılır. Kale, şehirden uzakta, ücra bir yerdedir. Drogo kaleye gittiğinde "Ben geçici olarak buradayım, her an gidebilirim..." der her fırsatta. Kaleden gitmenin yolunu arar ancak oradakilerin telkinleriyle dört ay daha kalmaya ikna olur, derken bu süre zarfında kaleye alışmış olur. Artık kale onun konfor alanıdır ve değişim her ne kadar gerekli olsa da zordur. Hani bir söz vardır; "İnsana bildiği cehennem bilmediği cennetten daha güvenli gelir." diye. Drogo'nun durumu tam da böyledir.
Drogo gitmekte zorlandıkça kendisini kaleye bağlayacak avuntular bulur, bir gün kaleye saldıracak olan Tatarları beklemeye başlar. Peki Tatarlar gelecek midir? Drogo onlarla savaşabilecek midir? Zaferi tadabilecek midir?
Yoksa...
"Beklenen geç geliyor; geldiği sırada insan başka yerlerde oluyor."diyen 
Oğuz Atay ve
"Yıkıldı yolunu bekleyen şehir
Şimdi gelsen de bir, gelmesen de bir." diyen 
Nurullah Genç mi haklı çıkacaktır?...
Bu kitabı okurken "bekleyen" kitap karakterleri canlandı zihnimde, Drogo'yu 
Oblomov 'a benzettim. Oblomov da bekliyordu değil mi? Yaşam enerjisini, hevesini bekliyordu.
Mücellâ 'yı hatırladım, yuva kuracak müstakbel eşini, aşkı bekliyordu o da...
Sonra beklemek deyince 
Leyla ile Mecnun 'daki İsmail Abi'yi anmamak olmaz, gelmeyecek bir gemiyi bekliyordu o...
Henüz okumadığım ama buradaki incelemeler sayesinde konusuna aşina olduğum 
Godot'yu Beklerken kitabı da aklıma geldi, onu da okumalıyım dedim hep...
Yakın zamanda okuduğum 
Bekleyecek Vaktim Kalmadı Artık kitabında 
Jean-Louis Fournier şöyle diyordu 
Tatar Çölü için:
"Ömrümü beklemekle geçirmiş olacağım, hatta çöldeki Tatarları bile...Tatar Çölü'nde Drogo Tatarları bekler. Onlarla hiç
Oğuz Atay ve
"Yıkıldı yolunu bekleyen şehir
Şimdi gelsen de bir, gelmesen de bir." diyen Nurullah Genç mi haklı çıkacaktır?...
Bu kitabı okurken "bekleyen" kitap karakterleri canlandı zihnimde, Drogo'yu Oblomov 'a benzettim. Oblomov da bekliyordu değil mi? Yaşam enerjisini, hevesini bekliyordu.
Mücellâ 'yı hatırladım, yuva kuracak müstakbel eşini, aşkı bekliyordu o da...
Sonra beklemek deyince Leyla ile Mecnun 'daki İsmail Abi'yi anmamak olmaz, gelmeyecek bir gemiyi bekliyordu o...
Henüz okumadığım ama buradaki incelemeler sayesinde konusuna aşina olduğum Godot'yu Beklerken kitabı da aklıma geldi, onu da okumalıyım dedim hep...
Yakın zamanda okuduğum Bekleyecek Vaktim Kalmadı Artık kitabında Jean-Louis Fournier şöyle diyordu Tatar Çölü için:
"Ömrümü beklemekle geçirmiş olacağım, hatta çöldeki Tatarları bile...Tatar Çölü'nde Drogo Tatarları bekler. Onlarla hiçErtelenmiş Hayatlar
Sevgili okur arkadaşlar, eğer çok hızlı akan bir hikâye arıyorsanız, bu kitap o kitap değil. Okurken çoğu yerde durağan, hatta tekrarlı gelebilir. Ama bu bilinçli bir tercih. Çünkü yazar, okurun da Drogo gibi zamanın içinde sıkışmasını istiyor. Kitap hızlı aksaydı, anlatmak istediğini bu kadar güçlü anlatamazdı.
Romanın başlarında ortada büyük bir olay yokmuş gibi görünür. Ne büyük savaşlar vardır ne de peş peşe yaşanan felaketler. Bu yüzden ilk sayfalarda Tatar Çölü’nün bir asker romanı olduğunu düşünebilirsiniz. Oysa sayfalar ilerledikçe bunun bir asker romanından çok daha başka bir yere gittiğini fark ediyorsunuz.
Kitap boyunca Tanrı bakışıyla Drogo’nun hayatını izliyoruz. Belki de asıl mesele burada başlıyor. Çünkü Drogo’nun hayatına dışarıdan bakarken bir noktadan sonra kendi hayatımıza bakmaya başlıyoruz.
Belki senin de hayatında büyük trajediler yoktur. Büyük savaşlar, büyük felaketler yaşamıyorsundur. Hatta hayatına yukarıdan bakan biri, çoğu günü birbirine benzeyen sıradan bir hayat gördüğünü düşünebilir. Benim hayatıma baksa da farklı bir manzarayla karşılaşmayacaktır.
Ama insan hayatının en sıradan felaketi tam da burada saklıdır.
Bir gün yaşayacağım mı diyorsun?
Bir gün başlayacağım mı?
Bir gün döneceğim mi?
Bir gün sıra bana gelecek mi?
Peki o bir gün ne zaman gelecek?
Hayatın hangi kalesinde nöbet tutuyorsun? Hangi savaşın geleceğine inanıp yıllarını harcıyorsun? Gerçekten beklediğin şey gelecek mi, yoksa beklemek hayatının kendisine mi dönüştü?
Yaşıyorum derken yavaş yavaş ölüyor olabilir misin? Alışkanlıklarının güvenli duvarları arasında yıllardır aynı yerde dönüp duruyor olabilir misin? Heyecanlardan, risklerden, değişim ihtimalinden kaçıyor olabilir misin?
Bu soruların herhangi birine içinden bile olsa “evet” dediysen, Tatar Çölü sana bir
Tatar Çölü’nün bir asker romanı olduğunu düşünebilirsiniz. Oysa sayfalar ilerledikçe bunun bir asker romanından çok daha başka bir yere gittiğini fark ediyorsunuz.
Kitap boyunca Tanrı bakışıyla Drogo’nun hayatını izliyoruz. Belki de asıl mesele burada başlıyor. Çünkü Drogo’nun hayatına dışarıdan bakarken bir noktadan sonra kendi hayatımıza bakmaya başlıyoruz.
Belki senin de hayatında büyük trajediler yoktur. Büyük savaşlar, büyük felaketler yaşamıyorsundur. Hatta hayatına yukarıdan bakan biri, çoğu günü birbirine benzeyen sıradan bir hayat gördüğünü düşünebilir. Benim hayatıma baksa da farklı bir manzarayla karşılaşmayacaktır.
Ama insan hayatının en sıradan felaketi tam da burada saklıdır.
Bir gün yaşayacağım mı diyorsun?
Bir gün başlayacağım mı?
Bir gün döneceğim mi?
Bir gün sıra bana gelecek mi?
Peki o bir gün ne zaman gelecek?
Hayatın hangi kalesinde nöbet tutuyorsun? Hangi savaşın geleceğine inanıp yıllarını harcıyorsun? Gerçekten beklediğin şey gelecek mi, yoksa beklemek hayatının kendisine mi dönüştü?
Yaşıyorum derken yavaş yavaş ölüyor olabilir misin? Alışkanlıklarının güvenli duvarları arasında yıllardır aynı yerde dönüp duruyor olabilir misin? Heyecanlardan, risklerden, değişim ihtimalinden kaçıyor olabilir misin?
Bu soruların herhangi birine içinden bile olsa “evet” dediysen, Tatar Çölü sana birYazar Hakkında
Dino BuzzatiYazar · 15 kitap
Dino Buzatti, 16 Ekim 1906 tarihinde İtalya'da San Pellegrino'da doğdu. Ailesi sonradan Milano'ya yerleşti. Buzzati, hukuk fakültesini bitirdikten sonra, Corriera della sera gazetesinde çalışmaya başladı. Onu sonraki yazarlık yaşamına hazırlayan üç tutkusu vardı: Dağ, resim, şiir. İlk romanı olan Barnabo delle Montagne'yi 1935'te yazdı. Başyapıtı sayılan Tatar Çölü'nü 1940'da yayınladı. 1939'da Corriera della sera adıans avaş muhabiri olarak Addis Ababa'ya gitti ve gözlemci olarak da olsa, katıldığı çarpışmaları yazdı. Buzzatı'nin ayrıca Il Segreto del Bosco, Vecchio, I sette messaggeri, Paula alla Scala, Il gtande ritratto, Sessanta racconti Il Colombre gibi yapıtları yanında tiyatroya uyarlanmış çalışmaları ve resimleri de vardır.
Üslubu, birçok bakımdan Kafka'ya benzetilen Buzzati değeri geç anlaşılmış bir yazardır. Hatta önce kendi memleketi olan İtalya'da değil, Fransa'da ilgi görmüştür.
28 Ocak 1972'de Milano'da ölmüştür.
