Yazar:
Dino Buzzati
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 34 dk.
Sayfa Sayısı:
232
Basım Tarihi:
2013
İlk Yayın Tarihi:
1940
Yayınevi:
İletişim Yayınları
Orijinal Adı:
Il Deserto Dei Tartari
Orijinal Dil:
İtalyanca
Orijinal Ülke:
İtalya
ISBN:
9789754701258
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Diğer Baskılar
10 diğer baskı · Tümünü Göster
Tatar Çölü
18,9bin okunmaİletişim Yayınevi · Kasım 2018 · 232 s.
Tatar Çölü
205 okunmaVarlık Yayınları · 1968 · 247 s.
Tatar Çölü
246 okunmaİletişim Yayınları · 2013 · 232 s.
Tatar Çölü
83 okunmaCan Yayınları · 1996 · 174 s.
Tatar Çölü
62 okunmaİletişim Yayınları · 1991 · 217 s.
The Tartar Steppe
3 okunmaSecker & Warburg Ltd · 1952 · 214 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Saatler süren zorlu bir yolculuk ardından varılan sıradan bir kale. Kalenin içinde sıradanlığa teslim olmuş onlarca asker. Tekdüze bir hayat, alışkanlıklarını terk edemeyen bireyler. Ve hepsinin ötesinde uçsuz bucaksız bir çöl, savaş için bir umut ışığı. Tatar Çölü bunları okura o kadar iyi bir şekilde sunuyor ki, kitap boyunca neye uğradığımı şaşırdım. Sırayla her şeyden bahsetmeye başlayayım.
Eğitimini yeni tamamlamış bir subay olan Drogo'nun tayini, şans eseri bahsettiğim Bastiani Kalesi'ne çıkıyor. Her şeyden habersiz Drogo, henüz ilk duydukları ile kaleden kaçıp gitmek istiyor fakat ne o büyülü atmosferi, ne de ömürlerini oraya adamış askerleri bırakabiliyor. Çoğu yeni atanmış subay gibi "zaten bir gün gideceğim" düşüncesine kapılıyor fakat o gün asla gelmiyor, rutininin bir adım bile dışına taşamıyor.
Kitabı inceledikçe bir sürü güzel konu bulmak mümkün, ben de yüzeysel olarak bunlardan bahsetmek istiyorum. Aslında kalede kalan askerlerden hiçbiri oraya bayıldığı için kalmıyor, ayrıca onları tutan kimse de yok; tek aşamadıkları engel yine kendileri. Her gece duyulan sarnıç sesine, nöbetlere, yemeklere, insanlara, manzaraya alışıyorlar. Tüm bunların arasında vazgeçemedikleri en büyük şey ise umutları; her daim o Tatar Çölü'nden Tatarların gelip kaleye saldırmasını ve bir savaş çıkmasını bekliyorlar. Sürekli birbirlerini ateşleyip kalenin ne kadar önemli olduğunu, kimsenin bunu anlayamadığını, Tatarlar gelince kaleyi kahramanca savunacaklarını söylüyorlar fakat kimse bu sözlerin ötesinde bir şey göremiyor.
Drogo başta bunların hiçbirine anlam veremese de o mistik çöl manzarasına kendini kaptırarak inancını oluşturmaya başlıyor, devamında da kaledeki her insan gibi kör umutların peşinde takılıyor. Gideceğim dediği dört ay sonrası; iki yıl oluyor, beş yıl oluyor,
Zamanın Çölünde Kaybolan SessizlikHayat ve İnsan
Dino Buzzati’nin Tatar Çölü romanı, modern insanın varoluşsal yalnızlığına, zamanın sinsi ilerleyişine ve umutla beklemenin yavaşça ölüme dönüşen ağırlığına dair yazılmış derin bir eserdir. Yazar, sade ama derinlikli üslubuyla okuru dış dünyanın sessizliğinden çok, insanın iç dünyasındaki yankılara götürür.
Romanın merkezinde, bir insanın hayatının büyük bir kısmını tanımlayan “bekleyiş” duygusu yer alır. Buzzati, bu bekleyişi yalnızca bir olayın öncesi olarak değil, bizzat yaşamın kendisi olarak işler. Kaderin, görev bilincinin ve zamanın çizdiği görünmez sınırlar arasında sıkışan bir karakterin hikâyesi, yavaş bir melodi gibi ilerler — ne yüksek seslidir, ne de sessizliğe tamamen gömülür.
Eserin atmosferi baştan sona bir yalnızlık ve durağanlık hissi taşır. Fakat bu durağanlık, boş bir sessizlik değildir; tam tersine, Buzzati’nin cümleleriyle örülmüş ince bir gerilim barındırır. Her şeyin değişmeden kaldığı bir yerde bile, zamanın kendisi değişimin en büyük işaretidir.
Yazarın dili sade, ama bir o kadar da büyüleyicidir. Her paragraf, insanın içsel dünyasına yönelmiş bir aynadır. Tatar Çölü, okuyucusunu dışsal olayların peşinde değil, içsel yankıların izinde bir yolculuğa davet eder. Bu yolculukta önemli olan neyin gerçekleştiği değil, neyin hissedildiğidir.
Dino Buzzati’nin bu romanı, bir dönemin sınır karakolundaki askerleri anlatıyor gibi görünse de, aslında hepimizin iç dünyasına kurulmuş görünmez kaleleri anlatır. Günlük hayatın sıradanlığı içinde bir anlam, bir işaret, bir “büyük olay” bekleyen herkes, bu kitabın sessizliğinde kendinden bir parça bulacaktır.
Uzaklara dalıyor muyuz , savruluyor muyuz ?1000Kitap
Bu öyle bir kitap oldu ki incelemesini hakkını verip veremeyeceğim konusunda tereddüt ederek yine de yazmaya karar verdigim bir kitap oldu .
Dino Buzzatti , kitabı gerçek hayattan bir kesit olarak ele almış gibi içerisinde bazı duyguları yüksek dozda yaşayabileceğiniz şekilde ele almış. Bazı paragraflar hüzün dolu kokuyor okurken bazı cümlelerde kafanın bir yerine kazınıyor . Akıcı ve sade bir dille yazmış olması da daha da kuvvetlendiriyor kitabı.
Dino Buzzatti, Tatar Çölü eseri ... Giovanni Drogo' nun teğmen olarak Bastiani kalesine kadrolu olarak atanması ile başlar. Drogo, büyük bir neşe ile atandığı Bastiani kalesinin ölü bir sınırdan oluştuğunu öğrendikten sonra hayal kırıklığına uğrayıp bir süre sonra gitme kararı alsa bile fikri değişir ve orda kalmaya karar verir ve en sonunda gözlerini Bastiani kalesinde kapatıp hayata veda etmesiyle sona erer.
Bekleyiş...
Tatar Çölü romanı bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine okudum , insanın zamanla verdiği savaşı, beklentiyle geçen bir ömrün içsel boşluğunu ve varoluşsal sorgulamalarını derin bir şekilde ele alan güçlü bir eserdir. Roman boyunca çöl; yaşamın anlamsız bekleyişlerini, değişmeyen kaderi ve boşa geçen umutları simgeler.
Buzzati, mekanı sabit tutarak zamanın acımasız akışını ve insanın bu akışa direnme çabasındaki naifliğini gözler önüne serer. Romandaki gibi hiç gerçekleşmeyen beklentiler uğruna tükenen bir ömür, Tatar Çölü’nün sabırla değil, farkındalıkla yaşanması gerektiği gerçeğini hatırlatır.
Roman, uzak bir kalede görevli askerlerin, asla gelmeyen bir düşmana karşı yıllar süren bekleyişini anlatır. Bu bekleyiş, zamanın boşa akışını ve bireyin kendi varoluşunu sorgulamasını ön plana çıkarır. Tatar Çölü, boş bir bekleyişin üzerine kuruludur ve insanın hayatını sessizce tüketen bir metafor haline gelir.
Son olarak, Tatar Çölü okuruna şu soruyu yöneltir:
Beklemek mi yaşamak, yoksa o bekleyiş uğruna kendini yavaşça tüketmek mi?
BekleyişEdebiyat
Tatar Çölü, genç Teğmen Drogo’nun uzak ve tenha bir kalede göreve başlamasıyla başlıyor. Drogo, burada “Tatar Çölü” diye anılan, hayali ve gizemli bir sınır bölgesine bakan kalede uzun yıllar geçirir. Askeri görev ve disiplinle dolu hayatında, büyük bir savaşın ya da maceranın geleceği umuduyla yaşar. Ancak zamanla beklenen tehlike hiçbir zaman gelmez, hayat durağanlaşır ve Drogo’nun gençliği, umutları yavaş yavaş tükenir. Savaş ve macera beklentisiyle başlayan roman, bir bekleyiş trajedisine dönüşür.Drogo, bu boş ve bekleyiş dolu yaşamda varoluşunu sorgulamaya başlar.
Kitap,hayallerle gerçeklik arasındaki çatışmayı,anlam arayışını,amaçları,umut ve hayal kırıklığını çok güzel anlatmış.
Bitmeyen arayışın ve bekleyişin boş bir umudun ve sonunda toprağa dönen manasız yaşamın derinliklerinde kaybolup gitme hissi ile okunacak etkileyici bir kitap …
Bu kitabın bende bıraktığı etki aşağıdaki şiirdedir:
Bilmem ki nasıl anlatsam;
Nasıl, nasıl, size derdimi!
Bir dert ki yürekler acısı,
Bir dert ki düşman başına.
Gönül yarası desem...
Değil!
Ekmek parası desem...
Değil!
Bir dert ki...
Dayanılır şey değil.
Geçip Giden Bir ÖmürEdebiyat
Hiç bir ideal uğruna ömür tüketilmemesi gerektiğini acı bir şekilde yüzümüze çarpan bir roman. Tatar çölü denen bir bölgede sınır kalesine gelen Teğmen Giovanni Drogo'nun aynı anda orada kalmak ve ordan gitmek için verdiği mücadeleye tanık oluyoruz. Kahramanımızın bu tekdüze hayattan kurtulup gideceği anı heyacan dorukta bekliyoruz ama olmuyor. Neredeyse Kaç kurtar kendini diye kitaba içine doğru bağırmak geliyor insanın içinden. Kahramanımız bir kez deniyor şehre gitmeyi daha akıcı bir hayatın içine girmeyi; gel gör ki o yokken tüm arkadaşları hayata karışmış, artık hiç birşey ve hiç kimse -annesi bile- eskisi gibi değil. Kaleye tekrar dönüyor. Yıllar geçiyor Teğmen Drogo yaşlanıyor. O yaşlanırken biz de yaşlanıyoruz. Sanki bizim saçlarımız ağarıyor, yaşam enerjimiz çekiliyor. Teğmen Drogo kendini gösterecek bir olay beklerken, biz de ordan bir an önce çıkması için onu bekliyoruz. İkimizinde beklentileri boşa çıkıyor. "Binbaşı" Giovanni Drogo günün birinde bitmiş ömrünü yanına alıp kaleden ayrılıyor.
Dino Buzzati ’nin güçlü varoluşçu eserlerinden biri olarak kabul edilen 
Tatar Çölü isimli kitabı sadece bir askerin hikayesi değil, aynı zamanda zamanın akışı ve insanın bitmek bilmeyen bekleyişi üzerine derin bir meditasyondur.
Genç teğmen Giovanni Drogo, ilk görev yeri olan ve sınırdaki uçsuz bucaksız bir çölün kıyısında yer alan Bastiani Kalesi’ne atanır. Bu kale, kuzeyden gelebilecek efsanevi "Tatar" saldırılarına karşı inşa edilmiştir.
Drogo başta kalede sadece kısa bir süre kalmayı planlar. Ancak kalenin içindeki rutin, disiplin ve "bir gün büyük bir savaşın çıkacağı" umudu onu içine çeker.
Günler aylara, aylar yıllara döner. Drogo, hayatının anlamını o meçhul düşmanın gelişine bağlar. Ancak beklenen o görkemli an yaklaştığında, hayatın bambaşka bir planı olduğu ortaya çıkar.
Kitap, zamanın sinsice nasıl geçtiğini ve insanın farkına varmadan hayatını nasıl tükettiğini anlatır.
Karakterlerin hepsi, büyük bir olayın gerçekleşeceği inancıyla şimdiki anı feda ederler.
Askeri disiplin ve kalenin monotonluğu, bir süre sonra bir güvenlik alanına ve bir hapishaneye dönüşür.Bekleyiş...
Yaşadığımız hayat bir bekleyiş üzerine kurulu değil midir? Hayata geç kalmış olma hissinin kaybettikleri ekseninde dönen Tatar Çölü'de bir bekleyişin hikayesi. Her birimiz hayatımızın gerçek anlamda başlayacağı o "büyük anı" beklerken şimdiki zamanı sessizce feda ederiz. Ayaklarımızın altından kayıp giden günleri fark etmemiz ancak iş işten geçtiğinde mümkün olur. BUZZATİ, sessizce ilerleyen zaman karşısında eylemsiz kalmanın, insanı kendi hayatının başrolü değil, yalnızca seyircisi yapacağını yüzümüze vurur. Son olarak TATAR ÇÖLÜ, bize o çok korktuğumuz soruyu sordurur ; beklediğimiz şey uğruna feda ettiklerimiz, elimizde kalan bomboş bir ömre değer mi? 
Yazar Hakkında
Dino BuzzatiYazar · 15 kitap
Dino Buzatti, 16 Ekim 1906 tarihinde İtalya'da San Pellegrino'da doğdu. Ailesi sonradan Milano'ya yerleşti. Buzzati, hukuk fakültesini bitirdikten sonra, Corriera della sera gazetesinde çalışmaya başladı. Onu sonraki yazarlık yaşamına hazırlayan üç tutkusu vardı: Dağ, resim, şiir. İlk romanı olan Barnabo delle Montagne'yi 1935'te yazdı. Başyapıtı sayılan Tatar Çölü'nü 1940'da yayınladı. 1939'da Corriera della sera adıans avaş muhabiri olarak Addis Ababa'ya gitti ve gözlemci olarak da olsa, katıldığı çarpışmaları yazdı. Buzzatı'nin ayrıca Il Segreto del Bosco, Vecchio, I sette messaggeri, Paula alla Scala, Il gtande ritratto, Sessanta racconti Il Colombre gibi yapıtları yanında tiyatroya uyarlanmış çalışmaları ve resimleri de vardır.
Üslubu, birçok bakımdan Kafka'ya benzetilen Buzzati değeri geç anlaşılmış bir yazardır. Hatta önce kendi memleketi olan İtalya'da değil, Fransa'da ilgi görmüştür.
28 Ocak 1972'de Milano'da ölmüştür.
