Meryem Çelik
@Mymeyro
Türkçe Öğretmeni
14 Aralık
65 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Bu zamana kadar ilk defa engeli olan birinin dilinden bir eser okudum.
Hem hayat serüvenini hem de yazmak için olan çabasını ve dilini sadeleştirme amacı bence tam istediği sekilde ifade edebilmiş yazar.
Eseri okurken bazen neden bu cümleler ya da betimlemeler diye duşünürken eseri okurken çoğuna cevap buldum.
Ve bu eser daha önce bilmediğim ve tanımadığım eserlerle tanıştırdı beni. Bu esere olan ilgimi daha da arttırdı.
Özellikle hayata engeli olan kişilerin gözünden bakıyor olmak ; sevgilerine, nefretlerine , aşklarına, hedeflerine vb tanık olmak bana yeni bakış açısı kazandirdi.
Hayata karşı öfkelerine rağmen başarma arzusu ve bence en önemlisi kendini güvende hissetme .
Brown'un en büyük sanşı muhteşem ailesi ve melek annesi. Annesinin duygularini görememek bu eserde bana eksik gelen bir özellik oldu.
Inanmak çoğu şeyi yener !
Reklam
Özledim , merak ettim!
Ince Memed seruvenim devam etti 2021 senesinde de. Ben aylardır Ince Memedi okumayı özlemle beklerken eserin neredeyse yarısına kadar Inceden bir haber alamıyordum.
Evet biliyordum yaşadığını fakat neler yapıyordu diye merakımdan kurtulamadım.
Murtaza Ağa , Topal Ali , Mola Duran ,çavuş mavuş... Çoğunun hikayesini okuduk ilk kısımlarda .
Topal Ali hayın mı ikircikliğinde kurtulamadık .
Mola Duran' ın Memedi desteklemesi en çok şaşırdığım kısımlardı.
Fakat tüm ağaların ikiyüzlülüğü ve birbirlerinin ardından kuyu kazmaları beni hiç şaşırtmadı ama çok mutlu etti . Hele saniyeler içindeki dönüşleri
Ben en çok Seyranla Memede doyamadım .
Keşke dedim görseydi bari son kez Seyranını Memedim. Sonra dedim dur dur daha eser devam ediyor. Ama ne Seyrana ne Hürü Anaya , Koca Osmana , Ferhat Hocaya doyamadım , hala özlüyorum onları.
Ilk iki eserde kalk hadi Ince karpuz gibi yattın kaldın dedik. Meğer bu kitapta Ince yaralı yatağında yatıyormuş.
Bu kitap ilk iki eserden ciddin anlamda farklıydı.
Çocuklara değinmiş olması ve çocukların aslında büyüklerden daha çok geleneklere bağlı olması ve merhametleri beni etkiledi. Fakat eserde biraz daha etkili olmalarını bekledim. Belki diyorum dördüncü kitapta bunu görürüm.
Kitapta beğendiğim sevdiğim hatta yine mi hüsran dediğim karakterler oldu ama hepsi şuan bile Çukurovada köylerde var dedirtti bana. Dört bucakta hatta.
Incemiz eserin sonunda tekrar kendisinden bekleneni yaptı . En çok merak ettiğim bir sonraki eser de sıra hangi kalleş kan emici ağadaydı.
Yaşar Kemalin kalemine bir kere daha vuruldum desem yalan olmaz. Betimlemeler sıfatlar bence efsunlu bir büyüyle yazılmış. Eserde verdiği bilgiler Yaşar Kemal'in edebiyat yönelimini daha iyi anlamamı sağladı. Yazmak istedigim çok sey var fakat
Stefan Zweig eserleri git gide bende ayrı bir yer edinmeye başladı demek anlamsız olmasa gerek. Hayatın hep kısa bir döneminde ya da çok kısa saat dilimlerinde yaşanmış olağanüstü anları kaleme alan usta yazar.
Sadece bu kitaba verilen olağanüstülük aslında kitaplarının çoğuna hakim hissini veriyor bana. Elime okumak için aldığım çoğu kitapta kitap adından ötürü olsa gerek hep biraz daha macera kitabı bekliyor olsam daha ters köşeyle aslında durum öykücülüğüyle karşılaşıyorum . Bu ters köşelik aslında Zweig'i tanımıyor oluşumdan kaynaklı olabilir.
Bu eseri okurken bazı yerlerde evet bu kitap benim okuma tarzıma hitap etmedi beklentimi karşılamadı desem bile sona doğru Subayın kendini bulması , hayata tutunması ve derinliği hissetmesi toplum içinde var olan bazı normları kendi içinde yıkmış olmasi eseri benim için üst bir düzeye taşıdı.
Sevdim diye bilirim ama sanırım yazarın en sevdiğim eseri olacak diyemeyeceğim. Yazarı okuma serüvenim devam ettikçe bana çok daha fazla hayat sunacağına , çok daha farklı hayat ve kişiliklere şahit olacağıma inancım tam.
Bu kitabı okuyun !
Senelerdir çoçuk romanı dediğim bir kitabın aslında masal hissi vermesi . Ve zamanının dışındaki kaplumbağanın kendisi olduğu hissini vermesi beni çok etkiledi.
Kabalcı yayınevindeki yeşil kabak ve üstü deki zamam simgeleri aslı da Kassiopeia ' yı simgeliyor düşüncesini oluşturdu bende.
Eser dil ve anlatım olarak işlediği konu , tema olarak kendi zamanını kendi içinde taşıyor.
Geleceğin kendisi olabileceği gibi geçmişin gölgesi gibi. Momo ' da aslında Michael Ende'nin kendisi . Ya da Gigi . Duman adamın tehditlerine aldırmayıp koca bir dünyayı , zamanı o mahzenden çıkardı.
Boş zaman kavramını hayatımızda çıkarmamız gerektiği aslında bilmeden mahkum olduğumuz duman adamlardan kurtulmamız gerektiğini düşündüm. Meslek sahibi olmak için günlerce aylarca masada oturmak kendinde ve sana verilen zaman çiçeğinde tüm zamanı çalmak gibi biz kendimizin duman adamlarıymışız.
İş yerinde günün büyük çoğunluğunu istediğimiz hayatı yaşamak için para kazanmak uğruna harcıyoruz. Sonra bir anda solu veren zaman çiçegiyle bize verilen zaman bitiyor. Para bizden tüm zamanımızı çalmış oluyor.
Ilerde alamadığım tüm oyuncakları çocuklarıma alacağım fikri ne kadar korkunçmuş. Betonlarla doldurduğumuz şehirlerde oyun alanı bırakmamak ne büyük felaketmiş. Ya okullar ?
Aklımda çok soru işareti bıraktı bu eser. Ki yazarın son sözde belirttiğine göre kendi de bilmiyor çoğu şeyi.
Belki bundan 1 saat önce tüm zaman durdu . Ve bu kitabın kapağını kapattiğım gibi yeniden dönmeye başladı. Artık hiçbir şeye boş zaman gözüyle bakmayacağım ya da kitabın etkisinden çıkana kadar.
Ne bu eseri okumam boş bir zamandı ne de bu esere yazdığım inceleme boyle hissettim böyle yazdım.
Zaman hepimizin içinde hepimizin yüreğinde renk renk botanik bahçesi gibi ...
Son olarak dilini çok sevdim. Çevirmen
Kitap kurtları meğer birer Amok Koşucusuymuş.
Stefan Zweig okumak kitap okuma sevdası gibi bir hal almaya başladı bende.
Kitap bir solukta okunup , düşündüren bir eser. Biz hayatımızın hangi evrelerinde birer amok koşucusuna dönüşüp en sevdiklerimize gözümüz dönmüşcesine yardım edemedik.
Kimler kimlerin hayatına bilmeden büyük izler bıraktı.
Hiç tanımadığımız birine aniden boşalıveririz ve yaşamımızdaki çoğu şeye şahit olur. Gazetelerin ikinci sayfalarında aniden bir hayaletle karşılaşmamız bu nedenden midir ?
Her şey bittikten sonra ah keşke demelerimiz içimizdeki amok koşuculuğuna dayanıyormuş.
Garip bir hüzün hikayesi .
Reklam