İsmimi bir kenara bıraktım, ağır geliyordu,
Başkalarının çizdiği o sınırları sildim.
Şimdi sadece ben ve içimdeki o çocuk;
Kendi sessizliğimin derinliğine indim.
Geceler, ucu açık birer yara gibi şimdi,
Gözlerimi yumduğumda o sokak başlıyor.
Kaç gün oldu, kaç sabahı devirdim böyle;
Eski bir bakış, her gece kapımı çalıyor.
Özlemek, bir insanın sesini değilmiş meğer,
Onun yanındaki o beni özlüyormuşum.
Hiç kırılmamış, hiç eğilmemiş o halimi,
Kaybolmuş bir fotoğraf gibi arıyormuşum
Varlığım size bir borç değil artık, bir emanet,
Gözyaşlarımı sildim, fırtınaya göğüs gerdim.
Nilan’ım ben; sızdığı çatlakta kendi güneşini doğuran,
Kendi masalımda, kendi sesimi verdim.